Podobno każdy z nas zna byłego księdza albo byłą zakonnicę. Takie słowa padają w tej publikacji. Musiałam się chwilę nad nimi zastanowić i muszę przyznać autorce rację. Mam w rodzinie niedoszłego księdza. Wujek postanowił opuścić seminarium ze względu na ciocię. Są małżeństwem od prawie 30 lat i choć mieszkają w niewielkiej miejscowości, gdzie każdy każdego zna i wszyscy wiedzą, co się stało, nikt nie wytyka go palcami.
Bohaterki książki Marty Abramowicz nie mówią głośno o swoim dawnym życiu zakonnym. Bliscy ich nie rozumieją, ludzie obgadują za plecami. Nie jest im łatwo odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Autorka stanęła przed nie lada wyzwaniem. Dotarcie do tych kobiet było bardzo trudne, ale ona nie poddała się. Postanowiła, że opowie innym o losach byłych zakonnic.
Zastanawialiście się kiedyś, jak wygląda życie za murami klasztoru? Ja wiele o tym słyszałam i raczej nie odnalazłabym się tam. Nie lubię, gdy ktoś narzuca mi rygor. Trudno mnie okiełznać. Z niektórymi siostrami też tak było. Nie potrafiły dostosować się do reguł i zostały usunięte. Oczywiście po kryjomu. Nikt się z nimi nie żegnał. Po prostu pewnego dnia znikały i tyle.
Czytając książkę, czułam niechęć byłych zakonnic do klasztorów. Ich opowieści sprawiały, że czułam na ramionach gęsią skórkę. Nie każdy czytelnik będzie w stanie przejść przez wyznania kobiet, które zrzuciły habity.
W sumie nie do końca wiem, komu mogę polecić tę książkę. Czytelnikom lubiącym opowieści na faktach - to na pewno. Czy komuś jeszcze? Trudno mi powiedzieć. Nie będę nikogo specjalnie namawiać do lektury. Zdaję sobie sprawę z tego, że jest ciężka. Jeśli chcecie się z nią zapoznać - droga wolna. Jeżeli jednak nie czujecie się na siłach - nie będę miała o to do Was pretensji.
Marta Abramowicz
Zakonnice odchodzą po cichu
Wydawnictwo Krytyka Polityczna
Warszawa 2016
przez
Blokotka