Agata Przybyłek "Takie rzeczy tylko z mężem"

Parę miesięcy temu w moje ręce wpadł debiut literacki Agaty Przybyłek. Sięgnęłam po niego ze względu na bardzo pozytywne opinie innych czytelników. Przyznam, że niezbyt przypadł mi on do gustu. Nie zmienił się tylko blond w końcu mnie pokonał. Za dużo było tam przerysowanych sytuacji i nieszczęść, które chodziły stadami. Postanowiłam jednak ponownie sięgnąć po książkę tej autorki. Dlaczego? Chciałam się przekonać, jakie rzeczy można robić tylko z mężem.

Co powinna zrobić kobieta, której mąż zamiast ciepła domowego ogniska, woli ganiać po lasach w poszukiwaniu skarbów?

Zuzannie wydaje się, że ma wspaniałe życie: stałą pracę, duży dom, synka i męża. No dobrze, tego ostatniego tylko miewa, co boleśnie uświadamia jej psycholożka Matylda Mak. Zainspirowana jej zachętami Zuzanna postanawia wziąć sprawy w swoje ręce i zawalczyć o uwagę Ludwika. To jednak wcale nie będzie takie łatwe… - tyle na temat powieści dowiadujemy się z opisu z okładki. Zuzanna ma 28 lat, jest młodą mężatką, ale jest niespecjalnie szczęśliwa. Mąż kompletnie stracił nią zainteresowanie. Kobieta robi wszystko, by powrócić do jego łask. Czy uda jej się to zrobić?

Powiem szczerze, miałam mieszane uczucia, zaczynając lekturę. Bałam się, że moja przygoda z książką skończy się tak, jak w przypadku Nie zmienił się tylko blond. Muszę przyznać, że ta historia spodobała mi się bardziej. Kilka razy musiałam chować twarz w poduszce, żeby blok nie słyszał mojego histerycznego śmiechu. Agata Przybyłek rozwinęła swoje umiejętności literackie, zrobiła ogromne postępy. Udało się jej mnie rozśmieszyć. Rok temu nie dokonała tego.

Zuzanna była mi bliższa niż Iwonka. Podejrzewam, że chodzi o to, że jesteśmy mniej więcej w tym samym wieku. Dzielą nas zaledwie 2 lata. Nie mam co prawda małego dziecka, mój mąż nie hasa wesoło po lasach w poszukiwaniu skarbów, ale też miewam z nim problemy. Faceci są jednak z innej planety.

Fakt, niektóre sytuacje, które miały miejsce w powieści, były nieco przerysowane, ale w sumie Agata Przybyłek jest dobrą obserwatorką. Pokazuje, jak wygląda życie młodych małżeństw. Swoje obserwacje przedstawia w krzywym zwierciadle, nie można tego brać na serio, bo wtedy łatwo się zniechęcić do lektury.

Książkę czyta się bardzo szybko. Spędziłam z nią jedno popołudnie i nie żałuję ani chwili, którą z nią spędziłam. Czy sięgnę po poprzednie powieści autorki? Nie jestem pewna. Moje odczucia odnośnie Agaty Przybyłek nadal są mocno mieszane. Może kiedyś jeszcze dam jej szansę, nie mówię nie.

To dość dobra propozycja na ostatnie letnie dni. Przy Takie rzeczy tylko z mężem można trochę odpocząć od codzienności i pośmiać się. Doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że nie wszystkim ta książka przypadnie do gustu. Nie każdemu może spodobać się humor, którym posługuje się autorka. Nie mam o to do nikogo pretensji. Jak pisałam, sama mam jeszcze problem z Agatą Przybyłek.

Komu spodoba się ta powieść? Przede wszystkim fankom autorki, choć podejrzewam, że one sięgnęły po Takie rzeczy tylko z mężem, sięgnęły po nią zanim ja to zrobiłam. Czytelniczki książek Nataszy Sochy także powinny być usatysfakcjonowane po lekturze. Panom nie radzę sięgać po tę powieść. Raczej nie znajdą dla siebie nic ciekawego i mogą żałować spędzonego nad nią czasu.

Agata Przybyłek

Takie rzeczy tylko z mężem

Wydawnictwo Czwarta Strona

Poznań 2016

Za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego dziękuję

Portalowi Sztukater i Wydawnictwu Czwarta Strona.

Zobacz więcej >

Agata Przybyłek "Nie zmienił się tylko blond"

Mam 24 lata, jestem ciemną blondynką i właśnie zabieram się za pisanie recenzji książki Agaty Przybyłek Nie zmienił się tylko blond. Czy to dobre zdanie, by właśnie od niego zacząć dzisiejszy wpis? Dlaczego nie? Od podobnych słów swoją książkę zaczyna autorka.

Iwona - blondynka, niepracująca matka czwórki dzieci, właścicielka dwóch psów, ciężarnej kotki i żona bawidamka, który właśnie oznajmił jej, że odchodzi do innej, a ona musi opuścić jego mieszkanie. Jakby tego było mało, najstarszy syn oznajmia, że jego dziewczyna spodziewa się dziecka. Co robić w takiej sytuacji? Najlepiej wsiąść do pociągu i to nie byle jakiego, bo do takiego, który jedzie do rodziców, zabrać ze sobą wesołą dziatwę wraz ze wszystkimi ciężarnymi osobnikami i ułożyć sobie życie od nowa. Łatwo powiedzieć, prawda? Ale jak w kilku walizkach zmieścić dorobek życia i jak wrócić do pracy po tylu latach siedzenia w domu z dziećmi? Iwona jednak nie załamuje rąk i pokazuje, że nie ma sytuacji bez wyjścia.

Mam dość mieszane uczucia po lekturze tej książki. Polubiłam Iwonę, choć nie chciałabym się znaleźć na jej miejscu. Z trudem ogarniam pracę, dom, chłopa i dwa chomiki, a co tu dopiero mówić o czwórce dzieci, kochance męża, psach i nadprogramowych kotach? Aż taką supermenką nie jestem.

Z całego serca pokochałam Henryka, ojca Iwonki. Żył w swoim świecie, jak każdy facet, ale dla dobra córki był w stanie zrobić wiele, nawet ruszyć na niewiernego zięcia z siekierą. Halina, matka Iwony znów mnie drażniła. Nie lubię matek, które na siłę odgrywają cierpiętnice i za wszelką cenę próbują postawić na swoim, a ta właśnie taka była. Nie do końca nadążałam za jej tokiem myślenia i miałam wrażenie, że Halina przybyła na Ziemię z innej planety. Tylko nie wiem jeszcze z jakiej.

Nie do końca przekonał mnie sposób, w jaki autorka przedstawiła dzieci Iwony. O ile dwójka starszych zachowywała się jak na nastolatków przystało, tak czteroletnie bliźnięta momentami zachowywały się nieadekwatnie do swojego wieku. Mam tu na myśli choćby scenę, w której jedno mówi drugiemu o rozwodzie rodziców. Może i się czepiam, w końcu nie mam dzieci, nie jestem rozwódką i nie wiem, jak reagują na takie rzeczy maluchy, ale to zachowanie zdecydowanie bardziej pasowałoby mi do chodzących do szkoły dzieci, a nie do czterolatków.

Mieszane uczucia budzi we mnie także humor. Owszem, momentami zaśmiewałam się do rozpuku, ale były też chwile, gdy siedziałam nad książką ze skwaszoną miną, bo miałam wrażenie, że autorka przekombinowała. Miało być zabawnie, a wcale tak nie było. Autorce zdarzyło się też kilka wpadek, jak chociażby to, że wysłała Iwonkę i jej przyjaciela Jarusia do gimnazjum, a za ich czasów coś takiego nie istniało. Kiedy zaczynałam chodzić do szkoły w 1997 roku, w Polsce były jeszcze ośmioletnie szkoły podstawowe. Moja o 5 lat starsza kuzynka szła jeszcze tym systemem, a pan mąż, nie wypominając mu wieku, lat 28, był bodajże drugim rocznikiem, który poszedł do gimnazjum. Z tego wynika, że Iwonka i Jaruś do tej placówki uczęszczać nie mogli.

To debiut literacki autorki, więc przymknę oko na jej wpadki, każdemu się zdarzyć może, a ja sama lepiej bym tego nie napisała. Obawiam się trochę tego, że szybko zapomnę o tej książce. Niemniej jednak polecam ją kobietom, które szukają lektury na ciepłe dni. Nie zmienił się tylko blond na pewno dostarczy Wam rozrywki. To dobra propozycja, która oderwie każdego od codziennych trosk.

Agata Przybyłek

Nie zmienił się tylko blond

Wydawnictwo Czwarta Strona

Poznań 2015 

Zobacz więcej >