Usiądźcie wygodnie, dzisiaj opowiem wam bajkę o tym, jak
trudno napisać dobrą powieść, którą z wielkim rozmachem zadebiutuje się na
rynku wydawniczym. Pisać każdy może, trochę lepiej, czasem trochę gorzej. Dziś
już nie ma problemu, by wydać coś, co od lat pisało się do szuflady. Staram się
być bardzo wyrozumiała w stosunku do debiutantów, sama pewnie nie napisałabym
lepiej od nich, ale czasem trudno mi pogodzić się z tym, że dobry pomysł na
książkę ma czasem bardzo słabe wykonanie. Tak niestety było w przypadku Ezotero. Córki wiatru.
Latte nie ma łatwego życia. Nigdy nie poznała ojca. Mieszka z matką w
niewielkiej kawalerce i niewiele może powiedzieć na temat kobiety, która ją
urodziła i wychowała. Fi wyraźnie coś ukrywała przed córką. Z bliżej nieznanych
powodów nie chciała jej wyjawić, gdzie co roku znika na kilka dni. Dopiero jej
śmierć daje odpowiedź na kilka pytań, jednak życie Latte się zmienia. Musi
zmierzyć się z nową i trudną rzeczywistością.
Przyznam, że liczyłam na to, że autorka skupi się bardziej na relacjach
matka-córka. Niestety, Agnieszka Tomczyszyn potraktowała ten wątek po
macoszemu. Niewiele dowiadujemy się na temat bohaterek. Podobnie jest z ich
odczuciami względem siebie. Myślałam, że ezoteryka będzie tłem dla ich
historii, tymczasem stało się na odwrót.
Cenię pisarzy, którzy potrafią powołać do życia nietuzinkowych bohaterów. Osoby
pojawiające się na kartach Ezotero
są bezbarwne. Pojawiają się, znikają i na pewno nie pozostaną na dłużej w
pamięci czytelnika. Nawet nietuzinkowe imiona ich nie uratują. Swoją drogą,
jestem ciekawa, co kierowało autorką, gdy nadawała im tak dziwne imiona. Jak
dla mnie, było to niezbyt potrzebne udziwnienie. Lubię latte, ale nigdy nie
nazwałabym tak swojego dziecka. W połączeniu z moim nazwiskiem to brzmiałoby komicznie,
a córka nienawidziłaby mnie do końca życia.
O ile początek książki był całkiem dobry, o tyle reszta już niekoniecznie, choć
zakończenie nieco ratuje honor tego debiutu. Narracja kulała, w wielu miejscach
pojawiają się niedopracowane wątki. Dialogi są krótkie, nierealne, pisane nieco
na siłę. Nie lubię czegoś takiego. Są także spore przeskoki czasowe. Latte z
gimnazjalistki zmienia się w licealistkę, która parę stron później idzie na
studia. W międzyczasie niewiele się dzieje. Dziewczyna czasem spotka się ze
znajomymi, zdarzy jej się przesadzić z alkoholem. W międzyczasie jeszcze kilka
razy dojdzie do wniosku, że nienawidzi matki, która nie chce być z nią szczera.
Zupełnie nietrafiony był także wątek kryminalny. Niewiele wniósł do opowieści i
nie został zbyt dobrze poprowadzony. Mam wrażenie, że autorka chciała
powiedzieć za dużo i nie wiedziała do końca, na czym powinna się skupić. Tak
bardzo chciała stworzyć oryginalną historię, że w końcu nieco się w niej
pogubiła.
Po lekturze doszłam do wniosku, że jednak jestem za stara na tego typu książki.
Przeszkadzają mi chociażby takie fragmenty, w których jedna z bohaterek
przynosi drugiej zeszyt, a ta mówi jej, żeby zostały przyjaciółkami. Myślę, że
nastolatkom bardziej ta książka by się spodobała. Młodsi ode mnie ludzie
zwracają uwagę na zupełnie inne rzeczy i to, co mnie przyprawia o bóle głowy,
im akurat przypada do gustu. Jestem zawiedziona tą lekturą i wiem, że raczej
nie będę chciała ponownie spotkać się z twórczością Agnieszki Tomczyszyn. Co
prawda ma lekkie pióro, ale to, co pisze, nie zaspakaja moich czytelniczych
oczekiwań.
Agnieszka Tomczyszyn
Ezotero. Córka wiatru
Wydawnictwo MG
Warszawa 2015
Za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego dziękuję Portalowi Sztukater
i Wydawnictwu MG.
przez
Blokotka