Benjamin Ludwig "Prawdziwa Ginny Moon"

Nazywam się Ginny Moon. Podobno postrzegam świat inaczej niż większość z was. Mam poważny problem, który muszę jak najszybciej rozwiązać, ale nie mogę się skupić, bo elektroniczne plastikowe dziecko nie przestaje płakać.
Może przestanę je słyszeć, jeśli włożę je do walizki, przykryję kocem i wsunę pod łóżko. Zupełnie jakbym odepchnęła ten hałas w głąb mózgu.
Bo mózg jest wewnątrz głowy. W takim bardzo ciemnym miejscu, gdzie nikt poza mną nic nie może zobaczyć.

Nastoletnia Ginny Moon mieszka ze swoimi adopcyjnymi rodzicami: Na Zawsze Mamą i Na Zawsze Tatą. Próbuje oswoić się z nową sytuacją. Adopcyjna matka spodziewa się dziecka i Ginny musi nauczyć się tego, jak ma zachowywać się, gdy maluszek przyjdzie na świat. Opieka nad elektronicznym dzieckiem wzbudza w niej wspomnienia z dzieciństwa. Ginny postanawia odnaleźć swoją biologiczną matkę. Czy uda się jej to zrobić?

Zobacz więcej >

Louise Booth "Billy. Kot, który ocalił moje dziecko"

okładka pochodzi ze strony lubimyczytac.pl

Autyzm - złożone zaburzenie rozwoju i funkcjonowania ośrodkowego układu nerwowego. Uniemożliwia komunikację z cierpiącym na nie dzieckiem. W naszym społeczeństwie to jest nadal temat tabu. Widząc krzyczące dziecko, oceniamy krytycznie jego rodziców i uważamy, że nie potrafią go wychować. Nie zastanawiamy się, czy za tym zachowaniem nie stoi coś innego, na przykład choroba. 

Na krytyczne uwagi innych ludzi i nieprzyjazne spojrzenia była narażona Louise Booth, matka Frasera, który cierpi na autyzm. Jego zachowanie jest nieprzewidywalne. W jednej chwili się uśmiecha, by za moment wybuchnąć niepohamowaną złością. Louise była na skraju wytrzymałości i bała się, że nie da już rady dłużej toczyć walki z losem, gdy nagle zyskała sojusznika. Niezwykłego, czworonożnego. Billy, kot, którego przygarnęła wraz z mężem, stał się bodźcem dla chłopca, by ten mógł zacząć się rozwijać pomimo zaburzeń związanych z autyzmem i hipotonią, która polega na zmniejszeniu napięcia mięśniowego. Fraser pokochał swojego futerkowego przyjaciela z całego serca i stał się zupełnie innym dzieckiem. Za sprawą Billy'ego w rodzinie Boothów doszło do przełomu, który dał wszystkim nadzieję na to, że cuda jednak istnieją.

Przyznaję, że wciąż niewiele wiem na temat autyzmu. Nie znam nikogo, kto miałby takie dziecko. Nie wiem też, co czułabym, gdybym dowiedziała się, że moje maleństwo cierpi na to zaburzenie. Historię opowiedzianą przez Louise Booth napisało samo życie. Kobieta stara się uświadomić czytelnikowi czym jest autyzm. Pokazuje jego blaski i cienie. Przyzwyczaiła się do tego, że rozkład dnia musi być podporządkowany potrzebom chłopca. Nie może dojść do niespodziewanych zmian, gdyż to sprawi, że Fraser wpadnie w szał. Kocha synka, ale przyznaje, że czasem jest jej ciężko. Żyje z dnia na dzień i cieszy się z małych sukcesów. 

"Bycie rodzicem takiego dziecka jest inne. Nie sposób planować przyszłości, trzeba zapomnieć o marzeniach i ambicjach. Musisz po prostu żyć chwilą."

Opowiedziana z perspektywy matki autystycznego dziecka historia wzrusza i otwiera oczy na problemy związane z wychowaniem takiego malucha. Louise Booth niczego nie koloryzuje. Jest szczera i wzbudza sympatię czytelnika. Chylę przed nią czoła za to, co zrobiła. To niezwykła kobieta oraz wspaniała matka. Fraser miał szczęście, że przyszedł na świat akurat w tej rodzinie. Jeszcze na dodatek dostał od losu Billy'ego - niezwykłego kota, który na zawsze odmienił jego życie. Czytając ich historię, czułam napływające do oczu łzy. To niesamowite, że między tym chłopcem i czworonogiem nawiązała się taka niesamowita więź. Wydawało mi się, że Billy jest mądrzejszy od niejednego człowieka. Sama chciałabym mieć takiego kota, który pomoże w wychowaniu dziecka. 

Louise przyznaje, że nieraz czuła się jak wariatka, gdy przypisywała postępy syna wpływowi Billy'ego. Ta opowieść brzmi jak bajka. Zdarzyła się jednak naprawdę. Zachęcam wszystkich do zapoznania się z nią. To jedna z lepszych książek, które pojawiły się w tym roku na naszym rynku wydawniczym.

dailymail.co.uk

Fraser Booth i Billy - dwaj niezwykli przyjaciele, którzy pokazali, że cuda się zdarzają.

Louise Booth

Billy. Kot, który ocalił moje dziecko

Wydawnictwo Nasza Księgarnia

Warszawa 2015

Zobacz więcej >

Lisa Genova "Kochając syna"

"Pamiętaj, czego się nauczyłaś, i znów kogoś pokochaj. Znajdź kogoś do kochania i obdarz go bezwarunkową miłością. Po to tu wszyscy jesteśmy"

Lisę Genovą pokochałam za jej wspaniałego Motyla. Ta książka zawładnęła moim sercem. Postanowiłam sprawdzić, czy Kochając syna także wywoła u mnie taką lawinę uczuć. Co wyszło z naszego spotkania?

Dwie bohaterki, dwa różne światy. Okazuje się jednak, że coś je łączy. Co? O tym za chwilę. Pozwólcie, że przedstawię Wam najpierw bohaterki powieści. Beth jest panią domu. Ma trzy córki i wspaniałego męża. Wydaje się, że jej życie jest idealne. Nic bardziej mylnego. Okazuje się, że mężczyzna, który przysięgał przed ołtarzem, że będzie z nią do końca życia, nie dotrzymał słowa. Od kilku miesięcy zdradzał ją z koleżanką z pracy. Zdruzgotana Beth wyrzuca niewiernego męża z domu i próbuje na nowo ułożyć sobie życie. Olivia przyjeżdża na wyspę Nantucket, by odnaleźć się po rozstaniu z małżonkiem i odnaleźć odpowiedzi na nurtujące ją pytania. Kobieta stara się uporać z bolesną przeszłością. Musi też dojść do siebie po śmierci dziecka. Co łączy Beth i Olivię? Chory na autyzm chłopiec, który odszedł z życia jednej z nich, by stać się natchnieniem dla drugiej.

Kochając syna to trudna książka. Wciąga, tak, to prawda, ale trzeba się przy niej skupić. Lisa Genova porusza tu problem autyzmu. W naszej literaturze nadal jest to temat tabu. Przyznam, że nie kojarzę żadnej polskiej powieści, która opowiadałaby o autystycznym dziecku. Genova próbuje wytłumaczyć czytelnikom to, w jaki sposób funkcjonuje tytułowy syn, Anthony. Możemy "wejść" w jego umysł. To pomaga zrozumieć jego zachowanie. Autorka w taki sposób prowadzi narrację, że niemal czujemy niepokój chłopca. Nie patrzymy na niego jak na dziwaka. Jest dla nas dzieckiem, które stara się mówić, choć nie może wypowiadać słów. Było mi go szkoda. Kilka miesięcy temu pisałam o książce W naszym domu Jodi Picoult. Tam też występował zmagający się z autyzmem bohater, Jacob. On mnie od siebie odpychał, był pozbawioną emocji maszyną. Anthony jest inny. Polubiłam go. Wzbudzał pozytywne emocje. Współczułam mu, że nie może sam przemówić. Cieszę się, że dzięki Beth zyskał głos.

Najwięcej wzruszeń dostarczyły mi fragmenty z pamiętnika Olivii. Los bardzo ją doświadczył, a pomimo to, kobieta nie poddała się. Było mi żal, że jej małżeństwo nie wytrzymało prób, jakim zostało poddane. Podczas lektury zastanawiałam się, co stałoby się, gdyby to mnie i mojemu mężowi przydarzyło się coś takiego. Nie wiem, jak wyglądałoby się nasze życie. Mam nadzieję, że nigdy się tego nie dowiem.

Ciężko było mi dojść do siebie po tej lekturze. To piękna historia o miłości i przebaczeniu. Pomaga zrozumieć czym jest autyzm. Zakończenie było wzruszające, choć nieco nieprawdopodobne. Obok tej historii nie da się przejść obojętnie. Nigdy o niej nie zapomnę. Zachęcam, żebyście i Wy się z nią zapoznali.

Lisa Genova

Kochając syna

Wydawnictwo Filia

Poznań 2014

Zobacz więcej >