Victor Hugo "Dzwonnik z Notre Dame"

Dzwonnika z Notre Dame chyba nikomu nie muszę przedstawiać. Podejrzewam, że większość z Was oglądała bajkę albo musical lub czytała którąś wersję książki. Ja za dzieciaka miałam tę opartą na bajce Disneya. Uwielbiałam ją czytać i dziś rozpada się w rękach. Nigdy wcześniej nie miałam jednak okazji, by poznać pierwowzór autorstwa Victora Hugo. Jakoś nie po drodze było mi z tą książką. Aż do teraz.

Zobacz więcej >

Victor Hugo "Nędznicy. Tom 1"

Akcja powieści rozpoczyna się w 1815 w prowansalskim miasteczku Digne. Tam poznajemy biskupa Myriela. Mężczyzna dobrowolnie zrezygnował  z mieszkania w przeznaczonym dla siebie pałacu, oddając go na szpital. Dawał przykład skromności i dobroci, wspierał dobroczynność. Pewnego dnia w miasteczku zjawił się wypuszczony z więzienia galernik Jean Valjean. Nikt, oprócz biskupa, nie okazuje mu dobroci. Kiedy Jean kradnie srebrną zastawę stołową Myriela i zatrzymuje go policja, biskup mówi, że sam podarował mu srebra. Po odejściu policjantów stwierdza, że w ten sposób wykupił duszę Valjeana od sił zła i oddał Bogu. W tej części poznajemy także Fantynę, która ma małą córeczkę. Pewnego dnia zostaje jednak zmuszona do tego, by zostawić dziecko u przypadkowo spotkanej rodziny oberżystów z Montfermeil koło Paryża. Opuszcza miasto i wyrusza w poszukiwaniu pracy.

Zobacz więcej >

Mark Twain "Królewicz i żebrak"

W odwiecznym mieście Londynie pewnego jesiennego dnia w drugiej ćwierci szesnastego stulecia w ubogiej rodzinie nazwiskiem Canty przyszedł na świat chłopiec, którego rodzina ta wcale nie pragnęła. Tego samego dnia w bogatej rodzinie Tudorów przyszło na świat inne angielskie dziecko, gorąco upragnione przez tę rodzinę. Pragnęła go również cała Anglia i tak doń tęskniła, tak go oczekiwała, tak korne zasyłała oń modły do Boga, że gdy narodziło się wreszcie, ludzie bliscy byli radosnego szaleństwa

Tom i Edward, bohaterowie tej powieści, urodzili się tego samego dnia. Różni ich niemal wszystko. Pierwszy z nich urodził się w biednej rodzinie, w której nikt na niego nie czekał. Drugi zaś był królewskim synem, na którego narodziny oczekiwali nie tylko rodzice, ale i wszyscy mieszkańcy Anglii.  Pewnego dnia chłopcy się ze sobą spotykają i postanawiają zamienić się miejscami. Co z tego wyjdzie? Czy ktoś zorientuje się, co się stało? 

Zobacz więcej >

Charles Dickens "Opowieści wigilijne. Czym jest dla nas Boże Narodzenie"

Ach, teraz niezwykłe magiczne stają się dla mnie najzwyklejsze rzeczy. Wszystkie lampy są zaczarowane, wszystkie pierścionki są talizmanami.

Zbliżają się święta. Nie lubię typowo świątecznych powieści, ale obok wydania Opowieści wigilijnych. Czym jest dla nas Boże Narodzenie, nie mogłam przejść obojętnie. To zbiór utworów, których wspólnym mianownikiem są święta Bożego Narodzenia. Niektóre z nich były pierwotnie wydawane w "Household Words" i "All the Year Round". 

Zobacz więcej >

Mary Shelley "Frankenstein"

Przez całe studia filologiczne powtarzałam sobie, że przeczytam Frankensteina i Draculę. Z tym drugim mi się udało. Z pierwszym nie wyszło aż do teraz. Gdy Wydawnictwo Vesper zaproponowało mi lekturę, nie zastanawiałam się zbyt długo. Wiedziałam, że kolejna szansa na przeczytanie tego klasyku literatury nie trafi się prędko. Pozwólcie, że przeniesiemy się nieco w czasie.

Mamy rok 1816 - słynny "rok bez lata". Wiktora Frankensteina chyba niespecjalnie muszę Wam przedstawiać. To człowiek, który odkrył naturę pierwiastka życia. Nie zważając na konsekwencje, postanowił tchnąć go w istotę stworzoną na podobieństwo człowieka. To, co dzieje się później, przechodzi jego oczekiwania. Najgorsze koszmary stają się rzeczywistością.

Zobacz więcej >

Matthew Gregory Lewis "Mnich"

Tę książkę po raz pierwszy czytałam na trzecim roku studiów, gdy przygotowywałam swoją pracę licencjacką. Pisałam o perwersjach seksualnych w Xiędzu Fauście Tadeusza Micińskiego. Były tam nawiązania do Mnicha, więc promotor kazał mi sięgnąć po tę książkę. Teraz miałam okazję, by ją sobie odświeżyć.

Mnich to jedna z moich ulubionych powieści grozy. Matthew Gregory Lewis stworzył niezwykłą historię. Ambrozjo to wykształcony mnich, któremu nie można niczego zarzucić. No, może poza pychą. W końcu jednak mnich zostaje wystawiony na próbę. Kusi go piękna Matylda. To przez nią Ambrozjo rzuca się na Antonię i schodzi na złą drogę.

Matthew Gregory Lewis krytykuje życie klasztorne. Pokazuje, jak obłudni potrafią być ludzie duchowni. Szczegółowo ukazuje czytelnikom upadek moralny Ambrozja. W jego czasach to było coś niezwykłego, autorzy nie zagłębiali się aż tak bardzo w psychikę bohaterów.

To nie jest powieść dla niepełnoletnich czytelników. Dzieją się tutaj bowiem rzeczy, o których nie śniło się nawet filozofom. Duchowni dają upust swoim żądzą wśród trumien. Gwałcą i zachowują się w skandaliczny sposób. Wielu czytelników może zrobić wielkie oczy w trakcie lektury. Podejrzewam, że spora część z nich nie będzie w stanie przejść przez tę powieść. Jest mocna, bardzo mocna. Nawet po latach szokuje odbiorców. Pamiętam, że ja też byłam nią zszokowana. Nie spodziewałam się takich perwersji po XVIII-wiecznej powieści.

Na uwagę zasługuje mroczny klimat, który stworzył w powieści Matthew Gregory Lewis. Czytanie o lochach i grobowcach potrafi zmrozić krew w żyłach. To jedna z lepszych gotyckich powieści, jakie możecie przeczytać.

Wydawnictwo Vesper wykonało kawał dobrej roboty, umieszczając w książce klimatyczne rysunki. Niektóre z nich wzbudzają niepokój, ale dzięki nim całość budzi zachwyt czytelników. Zofia Sinko również stanęła na wysokości zadania, przygotowując przekład. Czułam się tak, jakbym znalazła się w XVIII wieku.

Jeżeli szukacie dobrej powieści gotyckiej, polecam Wam Mnicha. Myślę, że ta historia przypadnie Wam do gustu.

Matthew Gregory Lewis

Mnich

Wydawnictwo Vesper

Czerwonak 2016

Za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego dziękuję

Wydawnictwu Vesper.

Zobacz więcej >

Oscar Wilde "Portret Doriana Graya"

Kiedy bardzo zadowolona z siebie oznajmiłam panu mężowi, że zamówiłam sobie Portret Doriana Graya do recenzji, zdębiał. Powiedział, że przecież przecież zarzekłam się, że nie przeczytam tej książki, dopóki nie dostanę całego wiadra Kinder Niespodzianek, bo swój honor mam. Dopiero po chwili zaświtało mu, że zamówiłam tego właściwego Graya, a nie Greya, do którego ślinią się kobiety na całym świecie. Książek o nim nie przeczytam raczej z własnej woli, chyba że ktoś zafunduje mi calusieńkie wiadro Kinder Niespodzianek. Wtedy mogę zacząć się zastanawiać.

Słyszeliście kiedyś o Dorianie Grayu? Nie, to nie jest nikt spokrewniony z Christianem Greyem, więc jeśli nazwisko przywabiło jego fanki, muszę je rozczarować. Ci dwaj panowie nie mają ze sobą nic wspólnego. Kim więc jest Dorian Gray, jeśli nie jest przodkiem boskiego Christiana? Był to młodzieniec o posągowej urodzie. Wywodził się z wyższych warstw społecznych i dopiero zaczynał swoje życie na salonach elity. Był nieśmiały, niewinny i skromny. Wszystko zmieniło się, gdy zapozował do portretu autorstwa Basila Hallwarda. Widząc swoją podobiznę na płótnie, młodzieniec wypowiada słowa, których później gorzko pożałuje. Jakie? Tego Wam nie zdradzę. Powiem tylko tyle, że od tej chwili życie tego mężczyzny zmieni się. Niekoniecznie na lepsze.

Ta książka to klasyka. Jestem bardzo szczęśliwa, że trafiła w końcu do mojej biblioteczki i nie mam zamiaru się z nią rozstawać, choć jej lektura była dość trudna. Wywody lordy Henry'ego Wottona były momentami nieco nużące i musiałam użyć całych zapasów samozaparcia, by nie przewrócić kartki bez czytania ich. Miałam Portret Doriana Graya na oku od bardzo dawna i cieszę się, że dotarł do mnie dopiero teraz. Dlaczego? Wcześniej nie byłabym gotowa na starcie z tą opowieścią. Trzeba do niej dorosnąć, by zrozumieć, co autor chce nam przekazać. Inaczej jego słowa będą w naszych oczach tylko bezsensownym bełkotem. 

Porter Doriana Graya od samego początku wywoływał sporo kontrowersji. Autor musiał zmienić to, co napisał, gdyż jego aluzje do homoseksualizmu były dla ówczesnych czytelników bulwersujące. Dla nas, ludzi żyjących w XXI wieku to nic nadzwyczajnego, dlatego Wydawnictwo Zysk i S-ka oddało w nasze ręce nieocenzurowaną i przepięknie wydaną wersję tego dzieła. Na zdjęciach pewnie nie będzie tego widać, ale okładka przypomina w dotyku płótno obrazu. Majstersztyk. Składam głęboki ukłon w stronę pomysłodawcy tego projektu. To był strzał w dziesiątkę.

Po tę książkę powinni sięgnąć przede wszystkim dojrzali czytelnicy. Starcie z powieścią psychologiczną, ukazującą destrukcję bohatera, może być dla młodzieży trudnym przeżyciem. To dość stara powieść, wiele się od tego czasu zmieniło i niektóre fragmenty mogą żądnych wrażeń czytelników uśpić. Odradzam sięganie po Portret Doriana Graya ludziom, którzy nie lubią zastanawiać się po odłożeniu książki nad tym, co właśnie przeczytali. Oscar Wilde zmusza do przemyśleń. Podziwiam go, że stworzył takie dzieło, które pomimo upływu wielu lat, nie straciło swojego wydźwięku i nadal jest w miarę uniwersalne do interpretowania.

Jakiś czas temu widziałam zapowiedź filmu nakręconego na podstawie tej książki. Nie wiem, czy zdecyduję się go obejrzeć. Chyba wolę, żeby w mojej pamięci pozostał taki obraz Doriana Graya, jaki sama sobie stworzyłam. Nie chcę go zniszczyć. Dziękuję Wydawnictwu Zysk i S-ka za to, że podjęło się wydania po raz kolejny tego dzieła literatury klasycznej. Mam nadzieję, że dotrze ono do jak największej liczby odbiorców i rozkocha ich w sobie.

Oscar Wilde

Portret Doriana Graya

Wydawnictwo Zysk i S-ka

Poznań 2015

Za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego dziękuję Portalowi Sztukater

i Wydawnictwu Zysk i S-ka.

Zobacz więcej >