Joanne Greenberg "Życie to nie bajka"

O tej książce słyszałam wiele dobrego. Od dawna była na mojej liście lektur do przeczytania. Wiedziałam, że czeka mnie nie lada wyzwanie, ale postanowiłam je podjąć.

Po nieudanej próbie samobójczej Deborah została przyjęta na oddział w szpitalu psychiatrycznym. Wstępna diagnoza, jaką postawili lekarze brzmi schizofrenia. My, ludzie zdrowi, nie potrafimy do końca zrozumieć na czym polega ta choroba. Joanne Greenberg stara się nam to umożliwić, dopuszczając nas do świata fantazji Deborah.

Dziewczyna zawsze była "inna". By uniknąć agresji i odrzucenia, bohaterka książki zamyka się w stworzonym przez siebie świecie. To Kraina Ur, gdzie mieszkają postacie, które choć niosą pocieszenie, potrafią też zranić Deborah. Do jej hermetycznego świata próbuje się dostać doktor Fried. Nie będzie to łatwe zadanie.

Schizofrenia kojarzyła mi się z omamami i halucynacjami. Nigdy nie myślałam o niej w sposób, w jaki przedstawia ją autorka książki. Wejście w psychikę chorej dziewczyny było bardzo trudną, lecz niezwykłą przygodą. To pomogło mi zrozumieć jej zachowanie. Współczułam Deborah i chciałam, by wróciła do rzeczywistości ze świata fantazji. 

Książkę czytało się dość opornie. Nie jest nudna, w żadnym wypadku. Po prostu porusza trudną tematykę i wymaga od czytelnika maksymalnego skupienia. Jedna chwila nieuwagi i czytany tekst przestaje być zrozumiały. Dlatego pisałam, że Życie to nie bajka jest nie lada wyzwaniem. Nie każda osoba będzie w stanie przebrnąć przez tę książkę. Mnie się to udało, lecz nie wiem, czy byłabym w stanie sięgnąć po nią jeszcze raz. Myślę, że jedno spotkanie z Deborah w Krainie Ur mi wystarczy.

O tej chorobie niewiele się mówi. To błąd. Powinno powstawać jak najwięcej publikacji na ten temat, by uświadomić społeczeństwo czym jest schizofrenia. Joanne Greenberg przedstawia genezę tego zaburzenia. To istna gratka dla osób interesujących się psychologią.

W tle obserwujemy rodzinę Deb. Jej portret zmusza do myślenia o tym, w jaki sposób funkcjonują rodziny, w których pojawia się taka choroba. Bliscy czasem nie zdają sobie sprawy z tego, że ich zachowanie może mieć wpływ na samopoczucie dotkniętej schizofrenią osoby.

Życie to nie bajka stanowi wyzwanie dla czytelnika. Zmierzenie się z nim jest trudne, ale warto poświęcić tej książce trochę uwagi. Cieszę się, że mnie udało się wybrać do Krainy Ur i choć pewnie do niej nie wrócę, wspomnienia po tej wyprawie na długo pozostaną w mojej pamięci.

Joanne Greenberg

Życie to nie bajka

Wydawnictwo Replika

Zakrzewo 2014

Zobacz więcej >

Tara Sivec "Pokusy i łakocie. Rodzina nie do końca idealna"

Claire i Carter to przypadkowi młodzi rodzice, którzy postanawiają się ze sobą pobrać i wspólnie wychować owoc upojnej nocy – małego Gavina. Poznaliśmy ich w książce Pokusy i łakocie. Niezbyt grzeczna rzecz o miłości. Teraz spotykamy się z tą nietypową rodziną po raz kolejny.

Tara Sivec bardzo wysoko ustawiła poprzeczkę w poprzedniej części  Pokus i łakoci. Pokochałam bohaterów i nieco obawiałam się tego, czy zdoła udźwignąć ten ciężar w kontynuacji. Czasem bywa tak, że autorom się to nie udaje i czytelnicy żałują sięgnięcia po książkę. Czy ja chciałabym cofnąć czas i nigdy nie zapoznać się z Rodziną nie do końca idealną? W żadnym wypadku. Uwielbiam tę autorkę i nie wyobrażam sobie tego, że mogłabym nie przeczytać kontynuacji przygód przypadkowych rodziców oraz ich przyjaciół.

Pokochałam bohaterów za ich poczucie humoru i bijące od nich ciepło, choć Drew chyba nigdy nie przestanie działać mi na nerwy. Jest dla mnie za bardzo przerysowany, ale w ostatecznym rozrachunku da się go przeżyć. Bardzo podobało mi się to, co Gavin zrobił z nim po pewnej dość mocno zakrapianej imprezie. Chyba przy żadnej scenie nie śmiałam się tak bardzo, jak wtedy.

Co jest najmocniejszą stroną tej książki? Humor. Nie przypominam sobie książki, przy której płakałabym ze śmiechu tak bardzo jak podczas lektury Rodziny nie do końca idealnej. Myślę, że gdyby Tara Sivec w inny sposób skonstruowała postaci, nie bawiłabym się tak dobrze. Jak wskazuje sam tytuł, rodzina, jaką próbują stworzyć Claire, Carter i Gavin nie jest idealna. I to mi się podoba. Inaczej ci bohaterowie byliby śmiertelnie nudni.

Przy tej książce nie sposób się nudzić. Spotkania z teściami, wieczory kawalersko-panieńskie, oświadczyny i wesela są splotami komicznych wydarzeń. Aż trudno uwierzyć, że bohaterom udaje się je przeżyć. Może nie zawsze pamiętają, co robili, ale od czego są przyjaciele, jak nie od tego, by o tym przypomnieć?

Do głosu dochodzą teraz postacie, które w poprzedniej części nie miały zbyt wiele do powiedzenia. Teraz starają się pomóc Claire i Carterowi w zbudowaniu szczęśliwej rodziny. Chcą pomóc, a że nie zawsze im to wychodzi? Liczy się gest, prawda?

Podoba mi się to, że historię poznajemy z perspektywy obojga przypadkowych rodziców. Chociaż lubię zarówno Claire jak i Cartera, lecz to on skradł bardziej moje serce. Jestem pełna podziwu dla niego za to, że postanowił spróbować okiełznać charakterek Gavina. Całkiem nieźle mu to wychodziło, choć nie zmienię zdania, że to dziecko to była kara, tylko nie do końca wiem za jakie grzechy. Tylko z drugiej strony, ta historia bez niego nie miałaby zbyt wiele sensu.

Pokusy i łakocie. Rodzina nie do końca idealna to książka przeznaczona dla pełnoletnich czytelników. Pojawiają się tam sceny łóżkowe. Jest tam także bardzo dużo aluzji seksualnych, mam wrażenie, że nawet za dużo. Autorka chciała, żeby było śmiesznie i pikantnie, a niestety, nie zawsze tak było. Przydałoby się trochę więcej umiaru. Uważam, że pod tym względem Niezbyt grzeczna rzecz o miłości była lepsza.

Czeka na mnie lektura trzeciego tomu Pokus i łakoci. Mam nadzieję, że i tą książką nie będę zawiedziona. Wszystkim tym, którzy szukają lekkiej lektury na wieczór, polecam Rodzinę nie do końca idealną. Gwarantuję niezapomnianą zabawę. Warto jednak przed rozpoczęciem tej lektury zapoznać się z poprzedniczką. Wtedy czytelnicy będą wiedzieli dlaczego Carter boi się George’a, ojca Claire i obraz rodziny, który poznają, będzie pełny. Inaczej czegoś będzie im brakowało.

Tara Sivec

Pokusy i łakocie. Rodzina nie do końca idealna.

Wydawnictwo Helion

Gliwice 2015

Za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego dziękuję portalowi Sztukater i wydawnictwu Helion

Zobacz więcej >

Lisa Genova "Kochając syna"

"Pamiętaj, czego się nauczyłaś, i znów kogoś pokochaj. Znajdź kogoś do kochania i obdarz go bezwarunkową miłością. Po to tu wszyscy jesteśmy"

Lisę Genovą pokochałam za jej wspaniałego Motyla. Ta książka zawładnęła moim sercem. Postanowiłam sprawdzić, czy Kochając syna także wywoła u mnie taką lawinę uczuć. Co wyszło z naszego spotkania?

Dwie bohaterki, dwa różne światy. Okazuje się jednak, że coś je łączy. Co? O tym za chwilę. Pozwólcie, że przedstawię Wam najpierw bohaterki powieści. Beth jest panią domu. Ma trzy córki i wspaniałego męża. Wydaje się, że jej życie jest idealne. Nic bardziej mylnego. Okazuje się, że mężczyzna, który przysięgał przed ołtarzem, że będzie z nią do końca życia, nie dotrzymał słowa. Od kilku miesięcy zdradzał ją z koleżanką z pracy. Zdruzgotana Beth wyrzuca niewiernego męża z domu i próbuje na nowo ułożyć sobie życie. Olivia przyjeżdża na wyspę Nantucket, by odnaleźć się po rozstaniu z małżonkiem i odnaleźć odpowiedzi na nurtujące ją pytania. Kobieta stara się uporać z bolesną przeszłością. Musi też dojść do siebie po śmierci dziecka. Co łączy Beth i Olivię? Chory na autyzm chłopiec, który odszedł z życia jednej z nich, by stać się natchnieniem dla drugiej.

Kochając syna to trudna książka. Wciąga, tak, to prawda, ale trzeba się przy niej skupić. Lisa Genova porusza tu problem autyzmu. W naszej literaturze nadal jest to temat tabu. Przyznam, że nie kojarzę żadnej polskiej powieści, która opowiadałaby o autystycznym dziecku. Genova próbuje wytłumaczyć czytelnikom to, w jaki sposób funkcjonuje tytułowy syn, Anthony. Możemy "wejść" w jego umysł. To pomaga zrozumieć jego zachowanie. Autorka w taki sposób prowadzi narrację, że niemal czujemy niepokój chłopca. Nie patrzymy na niego jak na dziwaka. Jest dla nas dzieckiem, które stara się mówić, choć nie może wypowiadać słów. Było mi go szkoda. Kilka miesięcy temu pisałam o książce W naszym domu Jodi Picoult. Tam też występował zmagający się z autyzmem bohater, Jacob. On mnie od siebie odpychał, był pozbawioną emocji maszyną. Anthony jest inny. Polubiłam go. Wzbudzał pozytywne emocje. Współczułam mu, że nie może sam przemówić. Cieszę się, że dzięki Beth zyskał głos.

Najwięcej wzruszeń dostarczyły mi fragmenty z pamiętnika Olivii. Los bardzo ją doświadczył, a pomimo to, kobieta nie poddała się. Było mi żal, że jej małżeństwo nie wytrzymało prób, jakim zostało poddane. Podczas lektury zastanawiałam się, co stałoby się, gdyby to mnie i mojemu mężowi przydarzyło się coś takiego. Nie wiem, jak wyglądałoby się nasze życie. Mam nadzieję, że nigdy się tego nie dowiem.

Ciężko było mi dojść do siebie po tej lekturze. To piękna historia o miłości i przebaczeniu. Pomaga zrozumieć czym jest autyzm. Zakończenie było wzruszające, choć nieco nieprawdopodobne. Obok tej historii nie da się przejść obojętnie. Nigdy o niej nie zapomnę. Zachęcam, żebyście i Wy się z nią zapoznali.

Lisa Genova

Kochając syna

Wydawnictwo Filia

Poznań 2014

Zobacz więcej >

Poniedziałki ze zbrodnią w tle #7: Jeff Lindsay "Demony Dextera"

W dzisiejszym poniedziałku ze zbrodnią w tle będzie parę słów o bohaterze, o istnieniu którego wie pewnie całkiem spora część z Was. Mam na myśli tego pana:

Podejrzewam, że kojarzycie go z serialu Dexter. Zastanawiam się, czy wiedzieliście, że przed serialem była książka, na podstawie której powstał scenariusz. Jeśli nie, nie przejmujcie się, ja też przez pewien czas o tym nie wiedziałam. 

Kim jest Dexter Morgan? To adoptowany w wieku 3 lat syn nieżyjącego już policjanta, Harry'ego Morgana. Mężczyzna poszedł w ślady ojca. Także pracuje w policji. Jest analitykiem śladów krwi w laboratorium kryminalistycznym w Miami. W pracy cieszy się ogromnym szacunkiem ze strony przełożonych i współpracowników. Nie sposób go nie lubić. Jest sympatyczny i dowcipny. Ma dziewczynę, Ritę, która samotnie wychowuje dwójkę dzieci. W tym momencie moglibyście powiedzieć, że takich bohaterów jest na pęczki. Mylicie się Dexter jest tylko jeden. Chociaż... Nie, Dexterów jest dwóch. Jest ten przykładny pracownik laboratorium kryminalistycznego i jest też Mroczny Pasażer - wewnętrzny głos Dextera. To właśnie on nakazuje mężczyźnie zabijanie tych, którzy uniknęli kary za popełnione przestępstwa.

O tej "przypadłości" Dextera wiedział jego przybrany ojciec. Harry nie starał się zmienić chłopaka. Wpoił mu tylko jedną zasadę: chcesz zabijać? W porządku, ale morduj tylko zabójców i socjopatów, którym na nic zda się proces resocjalizacji.

Praca umożliwia Dexterowi identyfikowanie przyszłych ofiar. Kiedy je dopada, morduje ich za pomocą noża, ćwiartuje i chowa szczątki do worków na śmieci. Zabiera jednak ze sobą pewną pamiątkę.

Dexter staje przed moralnym dylematem, gdy w jego mieście pojawia się morderca prostytutek. Sam zająłby się wymierzeniem mu sprawiedliwości, lecz nie chce wchodzić w drogę swojej siostrze, policjantce Deb, która może go schwytać. Pojawia się tylko jeden mały problem. Jak ukarać Mrocznego Pasażera za to, że nocą popełnia zbrodnie bez uzgodnienia ich z Dexterem?

Zanim sięgnęłam po książkę, widziałam urywki kilku odcinków serialu. Nigdy nie oglądałam ich od początku do końca. Może to nawet i lepiej. Wolę najpierw przeczytać lekturę, a później zobaczyć to, co nakręcono na jej podstawie.

Przyznam, że polubiłam Dextera. Spodobał mi się fakt, że w książce to on jest narratorem. Możemy śledzić to, co dzieje się w jego psychice. Mężczyzna nie jest potworem. Ma uczucia. Uważa na to, by nie popełnić błędu. Takich bohaterów uwielbiam. Dexterowi niczego nie brakuje, choć nie wiem, czy chciałabym być jego bliską znajomą. Chociaż lepsze to, niż zobaczenie go z nożem we wstecznym lusterku w samochodzie. Początkowo nieco irytowała mnie jego siostra, ale i ją da się polubić. Debra to kawał fajnej babki.

Może i książka nie trzyma jakoś bardzo w napięciu, lecz jej finał jest zaskakujący. Nie przypuszczałam, że tak się to rozwiąże. Autor narobił mi ochoty na więcej. Demony Dextera są zdecydowanie za krótkie. Kiedy już wciągamy się w historię, ona nagle się urywa. Nie pozostaje mi nic innego, jak sięgnąć po kolejne części przygód Dextera.

Jeff Lindsay

Demony Dextera

Wydawnictwo Albatros

Warszawa 2014

Zobacz więcej >

Irena Dobosiewicz "Na przekór"

Są książki, po przeczytaniu których w pokoju zapada cisza. Trudno o nich zapomnieć. Wzbudzają w czytelniku sporo emocji i nie pozwalają mu spać spokojnie. Do tej kategorii należy bez wątpięnia Na przekór autorstwa Ireny Dobosiewicz.

Główna bohaterka, Agata, prowadzi poukładane życie. Ma męża, pracę i dwoje dzieci. Nagle to wszystko zmienia się w koszmar. Kobieta dowiaduje się, że pojawiają się u niej początkowe objawy Alzheimera. Jak się później okazuje, to ma być pierwsza ze złych wiadomości, jakie ma usłyszeć Agata. U jej córeczki, małej Sary, lekarze wykrywają guza mózgu, który nie nadaje się do zoperowania. Dziewczynce został maksymalnie rok życia. Myślicie, że już gorzej być nie może? Nic bardziej mylnego.

Było mi bardzo żal Agaty. Pękało mi serce, gdy widziałam, jak z wesołej kobiety zmienia się niemalże w zombie, w osobę nie pamiętającą kim jest. Kobieta zapomina o tym, że ma rodzinę i krzywdzi swoich bliskich. Miałam wrażenie, że na Agatę spadło zbyt wiele nieszczęść. Zdecydowanie za dużo jak na jedną osobę. Nie każdy czytelnik będzie w stanie przebrnąć przez tę książkę. Początek nie zapowiada tego, co się stanie. Na przekór zaczyna się całkiem niewinnie. Nie sposób przewidzieć przebiegu akcji. Podziwiam Agatę za to, że nie załamała się i próbowała żyć w miarę normalnie. Na przekór wszystkim. Nie wiem, czy potrafiłabym odnaleźć w sobie taką siłę.

Przyznaję, że miałam trudności z tą lekturą. Nie potrafiłam od początku wciągnąć się w tę książkę. Odkładałam ją na później. Początkowo styl autorki nie bardzo do mnie przemawiał, jednak gdy już przeczytałam pierwszych kilka stron, dałam się oczarować tej historii. Nie obyło się bez małych wpadek. Z zawodu jestem korektorem. Zajmuję się wyłapywaniem błędów w artykułach i książkach. Tutaj zauważyłam pewną niezgodność dotyczącą wieku bohaterów. To jedyne zastrzeżenie, jakie mogę mieć do książki Na przekór.

Nie sposób przejść obok tej pozycji obojętnie. Głęboko zapada w pamięć. Opowiedziana przez autorkę historia nie należy do najłatwiejszych. Na pewno długo o niej nie zapomnę. Ta książka jest trudna w odbiorze. Nadmiar nieszczęść może przytłoczyć. To nie jest pierwsza powieść Ireny Dobosiewicz. Nie znam jej poprzednich książek, ale kiedy tylko ochłonę trochę po tej lekturze, na pewno zapoznam się z poprzedniczkami.

Irena Dobosiewicz

Na przekór

Wydawnictwo Psychoskok

Konin 2015

Za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego dziękuję Wydawnictwu Psychoskok

Zobacz więcej >

Guillermo del Toro, Chuck Hogan "Wirus"

Przyznam się bez bicia, że od pewnego czasu, gdy słyszałam słowo "wampir", moja reakcja była mniej więcej taka:

Unikałam książek i filmów, w których występowały wampiry. Piękne i świecące się w słońcu istoty nie były na moją psychikę. Kiedy usłyszałam o Wirusie, postanowiłam dać mu szansę. Przemówiły do mnie nazwiska Kinga i Stokera. Poza tym wśród autorów tej książki jest jeden z moich ulubionych reżyserów, osoba odpowiedzialna za wyreżyserowanie kapitalnego, według mnie, Labiryntu fauna, Guillermo del Toro. Doszłam do wniosku, że ta książka odczaruje wizerunek wampira i sprawi, że znów będzie krwiożerczą bestią, a nie nieziemsko pięknym mężczyzną kradnącym serca nastolatkom. Tęskniłam za tymi nocnymi łowcami budzącymi strach. Co wyszło z mojego spotkania z Wirusem?

Na płycie lotniska w Nowym Jorku ląduje samolot z Europy. Niepokojące jest to, że kontrolerzy lotu nie są w stanie nawiązać z załogą łączności, zasłony w oknach pozostają zasłonięte, a światła wyłączone. Żaden z pasażerów nie opuścił samolotu. W obawie przed epidemią pracownicy lotniska powiadamiają Centrum Zwalczania i Prewencji Chorób. Na miejsce przybywa wraz z ekipą Ephraim Goodweather. Okazuje się, że z ponad 200 pasażerów przeżyło tylko 4. Ofiary wyglądają tak, jakby spały. Ephraim i jego ludzie nie znajdują żadnych śladów substancji trujących. Nie wiadomo co zabiło tych ludzi. 

Nowy Jork czeka na zaćmienie Słońca. Głodne wampiry tylko na to czekają. Mrok jest ich sprzymierzeńcem. Czy ludziom uda się przeżyć tę apokalipsę? Jakie ofiary przyjdzie im ponieść?

Autorzy książki przedstawiają wampiry jako ofiary zainfekowane wirusem powodującym zmiany w ciele nosiciela. Przyznam, że nie przypominam sobie podobnej wizji wampira. Ludzie przemieniali się w bestie po ugryzieniu. Wydawało mi się, że w tym temacie nie można wymyślić nic nowego - Wirus przekonał mnie, że to możliwe.

Sięgając po tę książkę liczyłam na mocne wrażenia. Narrację, która wciśnie mnie w fotel. Bohaterów pozwalających mi obserwować swoimi oczami przerażające wydarzenia. Del Toro i Hogan stanęli na wysokości zadania. Ich książka sprawiła, że miałam w nocy koszmary i molestowałam męża, żeby mnie przytulał, bo się boję. Na coś takiego czekałam. Co prawda widać momentami inspirację Kingiem, ale to nie ujmuje Wirusowi jego wartości.

Najmocniejszy punkt w powieści? Zdecydowanie przemiana bohaterów w wampiry. Możemy ją śledzić od początku do końca. Ogromne wyrazy uznania za pokazanie wewnętrznej walki zainfekowanych osób. Niemal czujemy ich cierpienie. Zarówno fizyczne, jak i psychiczne. Oni byli świadomi tego, że dzieje się z nimi coś złego. Nie chcieli nikogo krzywdzić, lecz żądza krwi w pewnym momencie zaczęła być silniejsza.

Świat, w którym pojawiają się wampiry został zbudowany w taki sposób, że czytelnik w pewnym momencie zaczyna bać się tego, żeby i w jego ciało nie wtargnął wirus. Nie chcielibyście chyba czuć tego, jak białe robaki dostają się przez skórę do Waszego wnętrza? Na samą myśl mam gęsią skórkę. Wiem, że to niemożliwe, ale właśnie tak na wyobraźnię działa Wirus.

Czy książka ma jakieś słabe punkty? Niestety ma. Główny bohater, Eph, nie ma w sobie za grosz oryginalności. Zapracowany lekarz walczący z byłą żoną o opiekę nad synem, który musi wybrać co jest dla niego ważniejsze: rodzina czy kariera. Gdzieś to chyba już słyszeliśmy, prawda? Obawiam się, że on zniknie w gąszczu innych, bardziej charyzmatycznych bohaterów. A szkoda, bo dobrze się zapowiadał...

Wirus jest pierwszą częścią trylogii o wampirach. Nie wiadomo kiedy w Polsce pojawi się kontynuacja. Dotarłam za to do informacji, że na podstawie omawianej przeze mnie powieści nakręcono serial Wirus w reżyserii Guillermo del Toro. Będę musiała zmolestować męża, żeby to ze mną obejrzał. Sama nie mam na to odwagi.

Jeśli szukacie książki o wampirach, po której prędko nie zaznacie spokoju - sięgnijcie po Wirus. Gwarantuję, że białe robaki będą się Wam śnić po nocach. Dajcie pochłonąć się wirusowi i czekajcie wraz ze mną na jego kontynuację.

Guillermo del Toro, Chuck Hogan

Wirus

Wydawnictwo Zysk i S-ka

Poznań 2014

Zobacz więcej >

Baptiste Beaulieu "Pacjentka z sali numer 7"

Nie wiem, czy Wy też czasem tak macie, ale ja, gdy zamawiam książki w bibliotece, korzystam z mojej magicznej i niekończącej się listy tytułów wyszukanych na zaprzyjaźnionych blogach. Pacjentka z sali numer 7 jest jedną z takich pozycji. Nie pamiętam u kogo czytałam o tej książce, ale muszę tej osobie wybudować pomnik za polecenie genialnej lektury.

Lekarze są dość specyficzną grupą. Chyba każdemu z nas zdarzyło się choć raz usłyszeć uwagę, po której nie bardzo wiadomo co robić. Śmiać się, czy płakać. Ponad rok temu miałam usuwane znamię. Kiedy leżałam na stole do zabiegu, lekarz zaczął oglądać mój pieprzyk w pępku. Po chwili słyszę komentarz: "jaki ładny pieprzyk. Wyciąłbym, zanim zmieni się w małego raczka". Mniej więcej w takim klimacie utrzymana jest Pacjentka z sali numer 7.

Ta krótka opowieść młodego francuskiego lekarza zainspirowana jego blogiem. Mężczyzna opowiada, jak wyglądało 7 dni i 1 noc, jakie spędził w pracy. Tego, o czym jest ta książka, nie da się opisać. To zbiór szpitalnych anegdot. Po co autor je spisał? Zrobił to, by opowiedzieć je tytułowej pacjentce z sali numer siedem. Kobieta umiera na raka. Nie pozostało jej zbyt wiele czasu. Chce jednak dożyć do spotkania z synem, który nie może do niej przylecieć, bo wybuch wulkanu unieruchomił samoloty. Lekarz próbuje utrzymać ją przy życiu.

Obraz szpitalnej rzeczywistości jest słodko-gorzki. Jednych pacjentów udaje się uratować, innych niestety nie. Czytelnik ma okazję obejrzeć pracę lekarza od podszewki. Może zajrzeć niemalże do każdego szpitalnego kąta. Zastanawialiście się kiedyś nad tym, co czują leczący nas ludzie? Czy w ogóle mogą coś czuć po tylu latach pracy? Pacjentka z sali numer 7 odpowiada bardzo dobitnie na to pytanie. Zdejmuje z twarzy lekarzy maski, za którymi się na co dzień ukrywają i pokazuje, że oni także przeżywają dramaty swoich pacjentów.

Podczas lektury tej książki raz śmiałam się do rozpuku, innym razem czułam napływające do oczu łzy. Uwielbiam lektury, które w taki sposób na mnie działają. O nich się nie zapomina. Nie spotkałam się dotąd z takim wizerunkiem lekarzy w literaturze. To zupełnie inna opowieść o medycynie. Pisana w lekki, zabawny sposób, lecz jednak traktująca o poważnych sprawach. Przyznam, że gdybym musiała trafić do szpitala, chciałabym znaleźć się w rękach osób, które opisano w książce. Jestem tą historią oczarowana. Mam nadzieję, że i Wy dacie się jej kiedyś porwać. Gwarantuję, że nie pożałujecie spotkania z Pacjentką z sali numer 7.

Baptiste Beaulieu

Pacjentka z sali numer 7

Wydawnictwo Amber

Warszawa 2014

Zobacz więcej >

Wanda Szymanowska "Lardżelka"

Przyszła wiosna, więc to najlepszy czas na to, by na moim blogu pojawiła się jakaś lekka lektura. Parę tygodni temu dowiedziałam się o istnieniu tej książki. Ensorcelee Mija z bloga My blueberry life oczarowała mnie swoją recenzją Lardżelki. Zapisałam tytuł, a niedługo potem uśmiechnęło się do mnie szczęście. Otrzymałam własny egzemplarz tej lektury. O czym ona jest?

Narzeczony wyśmiewa się ze swojej pulchnej Zosi. Robi to na chwilę przed wyjściem na zabawę sylwestrową. Jak łatwo się domyśleć, kobiecie przeszła cała ochota na tańce w towarzystwie mężczyzny. To moment przełomowy w jej życiu. Postanawia zrobić coś, by schudnąć. Wyjeżdża na obóz "Lardżelka". Tam gubi zbędne kilogramy i poznaje kilku nowych znajomych.

Ta króciutka powieść została napisana z perspektywy chcącej się odchudzić Zosi. Obserwujemy jej walkę z niezdrowymi przyzwyczajeniami. Lardżelka to coś więcej niż tylko opowieść o odchudzaniu. Nigdy nie musiałam przechodzić na dietę, nie miałam problemów z wagą, więc rozterki osób chcących wejść w ubrania w mniejszym rozmiarze są mi obce. W trakcie tej lektury można przekonać się, że taka zmiana nie jest wcale prosta. Ćwiczenia i dieta na nic się nie zdadzą, jeśli człowiek z nadwagą nie przyzna się przed sobą, że ma problem, który chce rozwiązać.

Lardżelkę pochłania się jednym tchem. Bardzo polubiłam główną bohaterkę i kibicowałam jej, by mogła zrzucić zbędne kilogramy. Jestem pełna podziwu dla samozaparcia kobiety. Nie wiem, czy byłabym w stanie pokonać pokusy i nie sięgnąć po przekąskę. 

Na końcu książki znajduje się kilka przepisów, które kiedyś z pewnością wykorzystam. Co prawda nie za wszystkimi składnikami przepadam, ale myślę, że warto spróbować jak te potrawy będą smakowały.

Dzisiaj coraz częściej spotykamy się z osobami cierpiącymi na nadwagę. Zła dieta, jedzenie fastfoodów, nieregularne pory posiłków, niezdrowe nawyki żywnościowe, brak ruchu - to wszystko wpływa na wzrost wagi. Myślę, że wszyscy ci, którzy chcą zgubić zbędne kilogramy, powinni sięgnąć po tę książkę. Polecam ją także ludziom uważającym, że odchudzanie to łatwy proces.

Wanda Szymanowska

Lardżelka

Wydawnictwo Białe Pióro

Warszawa 2015

Za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego dziękuję autorce.

Zobacz więcej >

Richard Preston "Strefa skażenia"

Czy seryjny zabójca może mieć tylko kilka milimetrów wielkości? Okazuje się, że tak. Coś tak niepozornego jak wirus Ebola w ciągu kilkunastu dni jest w stanie rozpuścić od środka ciało człowieka i zmienić go w tykającą bombę zegarową gotową wybuchnąć w każdej chwili. Wielu z nas chciałoby, żeby taki scenariusz był możliwy do zrealizowania wyłącznie w horrorach. Niestety, ten seryjny morderca istnieje i tylko czeka na to, by zacząć siać zniszczenie.

Autor książki swoją narracją potrafi wciągnąć czytelnika w sterylny świat laboratorium, w którym prowadzi się badania nad wirusem Ebola. Nieco obawiałam się, zanim jeszcze sięgnęłam po tę książkę, że nie przypadnie mi do gustu i mogę się nudzić podczas lektury. Moje obawy były bezpodstawne. Strefa skażenia trzyma w napięciu do ostatniej strony i nie pozwala się odłożyć na półkę.

Pierwsze ogniska wirusa odkryto w Afryce. Richard Preston opisuje te wydarzenia. Możemy nawet zobaczyć na mapie gdzie dokładnie się to stało. Czułam ciarki na plecach, gdy czytałam o tym, co działo się z ofiarą. Przechodziła przez niewyobrażalne katusze czując, jak jej organy zmieniają się w galaretkę. Nawet nie jestem w stanie wyobrazić sobie co ta ofiara czuła. Musiała mieć świadomość, że nieuchronnie zbliża się jej koniec.

Z trudem czytałam o tym, co działo się w strefie, do której nie można wejść bez ochronnego stroju. W laboratorium żyły małpy. Naukowcy badali, jak ich ciała będą się zachowywać po zarażeniu tym wirusem. Zawsze żal mi zwierząt, na których przeprowadzane są takie eksperymenty. Wiem, że ratują one życie ludziom, ale zawsze mam poczucie wielkiej niesprawiedliwości, że niewinne zwierzęta umierają w imię nauki. W moich oczach pojawiały się łzy, gdy czytałam fragmenty opisujące sekcje ich zwłok. To były dla mnie najtrudniejsze momenty i musiałam przerywać lekturę, by na chwilę ochłonąć.

Czytałam tę książkę podczas choroby. Gdybym wróciła z Afryki, pewnie myślałabym, że jestem jedną nogą w grobie. Ta lektura działa na psychikę i to bardzo. Nie każdy będzie w stanie przez nią przebrnąć. Nie, nie jest zła. Jest świetna. I przerażająca, bo wszystko to, co autor w niej opisał, zdarzyło się naprawdę. Każdy z nas mógł znaleźć się na miejscu osób zarażonych wirusem Ebola. To realne zagrożenie i trzeba mieć tego świadomość.

Richard Preston podszedł do tematu z pełnym profesjonalizmem. Prezentuje czytelnikom szczegółowe informacje, lecz robi to w ciekawy sposób. Niemal czujemy strach pracowników laboratorium, którzy przeprowadzają badania. Wydawać by się mogło, że ci wyszkoleni ludzie są przyzwyczajeni do takiej pracy. Nic bardziej mylnego. W starciu z tym seryjnym zabójcą nie sposób jest wyzbyć się strachu. Jeden niepewny ruch skalpela, małe draśnięcie i uruchamia się zegar odliczający czas do śmierci w potwornych męczarniach. Taka perspektywa przeraziłaby każdego.

Na pewno nie będę mogła przez dłuższy czas przestać myśleć o tej książce. Polecam ją ludziom o mocnych nerwach i stalowych żołądkach. Przeczytajcie o tym, co może z człowiekiem zrobić niewielki wirus. Poczujcie strach ludzi badających jego strukturę i próbujących go okiełznać. Gwarantuję, że prędko nie zaśniecie spokojnie.

Richard Preston

Strefa skażenia

Wydawnictwo Sine Qua Non

Kraków 2015

Za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego dziękuję Wydawnictwu Sine Qua Non

Zobacz więcej >

Poniedziałki ze zbrodnią w tle: #6 Carter Wilson "Chłopiec w lesie"

Pozwólcie, że w dzisiejszym poniedziałku ze zbrodnią w tle powieje grozą. Prawdziwą grozą. Kiedy przeczytałam, że ta książka napisana została w stylu Deana Koontza, miałam mieszane uczucia. Nie potrafię przekonać się do tego autora od czasu naszego niefortunnego pierwszego spotkania. Chłopcu w lesie postanowiłam jednak dać szansę. Co z tego wyszło?

Rok 1981. Trzech nastoletnich chłopców stało się świadkami okrutnego morderstwa w lesie nieopodal ich domów. Znaleźli się w nieodpowiednim miejscu i czasie. Przyjdzie im za to zapłacić wysoką cenę. Chłopcy zostają bowiem wrobieni w zbrodnię. Przysięgają, że nikomu nie powiedzą o tym, co się stało.

Mija 30 lat. Tommy Deveraux, autor bestsellerowych powieści, które pisze w formie terapii, postanawia opisać tamte straszne wydarzenia. Sytuacja komplikuje się, gdy pewna kobieta prosi go o autograf i zostawia liścik o wymownej treści: "Nawet nie zmieniłeś mojego imienia". Przeszłość powraca ze zdwojoną siłą. Mroczne tajemnice mogą ujrzeć światło dzienne. Takiego obrotu spraw pisarz się nie spodziewał. Bojąc się oskarżenia o współudział w zamordowaniu w 1981 roku małego Rade'a, Tommy postanawia współpracować z demonem przeszłości - morderczynią Elizabeth.

Dawno już nie czytałam tak mrożącego krew w żyłach thrillera. Od pierwszych stron książki byłam wciśnięta w fotel. Narracja została poprowadzona w taki sposób, że wydawało mi się, iż jestem jednym z uczestników tych tragicznych wydarzeń. Ze swojego mieszkania przeniosłam się do lasu, w którym zamordowano małego chłopca. Krew mroziła mi się w żyłach, gdy obserwowałam, jak umiera. Czułam strach przed Elizabeth i nie chciałabym znaleźć się na miejscu trzech nastoletnich świadków zbrodni.

Chłopiec w lesie jest nieprzewidywalny. Kiedy tylko byłam przekonana, że wiem, o czym będę za moment czytać, autor czymś mnie zaskakiwał. Nie byłam w stanie przewidzieć tego, w którym kierunku potoczy się akcja. Takie książki lubię.

Bohaterowie tej powieści są wyraźnie zarysowani i niczego im nie brakuje. Tommy Deveraux przez lata próbował rozliczyć się ze swoją przeszłością, pisząc książki, w których morderczyniami są kobiety. Dzięki takiej formie terapii mężczyźnie udaje się ukrywać przed czytelnikami i bliskimi swoją tajemnicę z przeszłości. Do czasu pojawienia się jego nemezis, rudowłosej Elizabeth. Kobieta zachowuje się jak modliszka. Zaspokojenie potrzeb seksualnych odnajduje tylko podczas stosunków zakończonych zamordowaniem partnera. Pojawiają się także drugoplanowi bohaterowie. Nie poświęcono im zbyt wiele czasu. Przychodzą i odchodzą, gdy odegrają już swoją rolę.

Widać tutaj wiele odwołań do powieści innych autorów, lecz to w żaden sposób nie wpływa na wartość, jaką prezentuje Chłopiec w lesie. Nie sposób przejść obok niej obojętnie. Wzbudza całą masę emocji i sprawia, że na pewno na długo pozostanie w pamięci czytelnika. Nie sposób zapomnieć o demonicznej Elizabeth. Rzadko używam tego słowa, lecz w tym momencie nie zawaham się, by go użyć. To arcydzieło. Lektura obowiązkowa dla fanów thrillera psychologicznego, który nie boi się poruszać trudnych tematów. Minusy? Nie ma żadnych. Chociaż nie, jest jeden. Szkoda, że w Polsce nie pojawiły się inne książki autorstwa Wilsona. Takie właśnie powieści powinny trafiać w ręce czytelników. Mam nadzieję, że kiedyś to się zmieni. Jeśli tak się stanie, ja na pewno sięgnę po tę książki.

Jeśli szukacie lektury, która dostarczy Wam dreszczyku emocji i na długo pozostanie w Waszej pamięci - sięgnijcie po Chłopca w lesie. Nie będziecie zawiedzeni.

Carter Wilson

Chłopiec w lesie

Świat książki

Warszawa 2015

Zobacz więcej >