Jurgen Roth "Tajne akta S."

W tym momencie staje przede mną bardzo trudne, jeśli nie najtrudniejsze zadanie w mojej krótkiej karierze recenzenta. Mam napisać recenzję chyba najbardziej kontrowersyjnej książki, którą kiedykolwiek przeczytałam. Zanim przejdę do konkretów, chcę zaznaczyć, że wszystko to, co napiszę, w żaden sposób nie wiąże się z moimi sympatiami politycznymi ani z tym, co myślę na temat tego, co stało się 10 kwietnia 2010 roku w Smoleńsku. Moje przemyślenia będą dotyczyły wyłącznie tego, co przeczytałam w książce Jurgena Rotha Tajne akta S.

10 kwietnia 2010 roku Polska zamarła.Tu-154, samolot rządowy, na pokładzie którego leciało na obchody 70. rocznicy zbrodni katyńskiej 96 osób, rozbija się. Nikomu nie udało się przeżyć katastrofy. Kraj pogrążył się w żałobie. Już dawno nie mieliśmy do czynienia z taką tragedią. Do tej poty właściwie nie wiemy, jak do tego doszło. Jurgen Roth, niemiecki dziennikarz, który nie jest związany z żadną polską partią, postanowił przyjrzeć się tej sprawie. Od dawna powinniśmy wiedzieć, jakie były przyczyny tej katastrofy. Autor książki pokazuje, do czego zaprowadziły go jego badania. Nie będę wdawać się w szczegóły, co dokładnie odkrył, ale słowa tego człowieka dają do myślenia. Szokują. Sprawiają, że trudno nie myśleć o całej tej sprawie, w której więcej niewiadomych niż pewników.Jurgen Roth wytyka cały szereg nieprawidłowości. Rzuca zupełnie inne światło na pewne sprawy, choćby na to, że już kilka minut po katastrofie wiadomo było, że zawinili piloci, a nikomu nie udało się przeżyć. Oczywiście taki reinterpretacji pewnych faktów jest wiele. Z oczywistych faktów, by nie zdradzić zbyt wiele, nie będę o nich pisać.Niezwykle cennym źródłem informacji są wypowiedzi członków rodzin ofiar. Mamy okazję spojrzeć na sprawę oczami Małgorzaty Wassermann, Ewy Błasik i Magdaleny Merty. Pozwolę sobie poświęcić chwilę uwagi pierwszej z wymienionych przeze mnie kobiet. To córka Zbigniewa Wassermanna. Kobieta opowiada, że jej ojca miało tam nie być. Na pokładzie samolotu znalazł się za Jarosława Kaczyńskiego. Pani Małgorzata wspomniała o nieprawidłowościach związanych z sekcją zwłok taty. Według raportu miał on być młodym mężczyzną ze zdrowymi nerkami, podczas gdy zmarły polityk od lat żył tylko z jedną nerką. Kobieta mówi też, że nakłaniano ją do spalenia ubrań ojca, choć były one przecież dowodem w sprawie. Jurgen Roth zwraca uwagę na to, że takich nieprawidłowości było więcej. Zastanawia się też, jak to możliwe, że tyle osób związanych z prowadzeniem dochodzenia w tej sprawie, popełniło samobójstwo, choć nie uskarżało się na żadne problemy. Szokujące? Uwierzcie mi, to dopiero wierzchołek góry lodowej.Nie potrafię otrząsnąć się z szoku, jaki wywołała u mnie ta lektura. Czytałam ją z zapartym tchem i zastanawiałam się, co właściwie wiem o rządzących nami politykach. Doszłam do wniosku, że nie wiem kompletnie nic. Jestem pełna podziwu dla autora książki za sposób, w jaki podszedł do tematu. Nie szukał taniej sensacji, sposobu na nagłośnienie wydanej przez siebie publikacji. Wszystko, co napisał, popierał wynikami badań i argumentami nie do zbicia. To niezwykle cenna publikacja o tym, co stało się 5 lat temu w Smoleńsku. Całość jest napisana w bardzo przystępny sposób, więc nie trzeba specjalistycznej wiedzy, aby po nią sięgnąć. Tajne akta S. szokują, ale warto się z nimi zapoznać.

Jurgen Roth

Tajne akta S.

Wydawnictwo Zysk i S-ka

Poznań 2015

Za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego dziękuję Portalowi Sztukater

oraz Wydawnictwu Zysk i S-ka.

Zobacz więcej >

Magdalena Witkiewicz "Moralność pani Piontek"

Magdalenę Witkiewicz pokochałam za Pierwszą na liście. Bez zastanowienia sięgnęłam więc po jej najnowszą powieść. Liczyłam na dobrą zabawę. Czy dostałam to, czego chciałam? Przekonajcie się sami.

Gertruda Poniatowska z domu Piontek doszła w życiu do wszystkiego, do czego zamierzała dojść. Wyszła za mąż za człowieka o królewskim nazwisku, urodziła wymarzonego syna, który miał zostać laryngologiem. To nie do końca poszło zgodnie z planem. Augustyn postanowił zostać ginekologiem. Pani Dulska byłaby dumna ze swojej nowoczesnej wersji, która jest apodyktyczną miłośniczką drogich szpilek, pijącą kawę z filiżanek i wtrącającą do rozmów francuskie słówka. Plan dotyczący ułożenia życia Augustynowi legł w gruzach, gdy zaledwie 35-letni mężczyzna oświadczył rodzicom, że wyprowadza się z domu. Do mieszkania. Wynajmowanego. I nie będzie mieszkał tam sam. Gertruda nie może tego przeżyć. Nie po to chuchała i dmuchała na syneczka, by teraz wpadł w ręce jakiejś lafiryndy. Nie on. Nie członek szlachetnego rodu Poniatowskich. Jakby tego było mało, swoje pięć groszy do całej tej sytuacji wtrąca nieustannie przebrzydły Cyryl, przyjaciel Augustyna, który działa na Gertrudę jak płachta na byka. Myślicie, że gorzej już być nie może? Przekonajcie się o tym sami.

Moralność pani Piontek była dość dobrym przerywnikiem między dość ciężkimi lekturami, jakie ostatnio czytam. To komedia pomyłek, która w krzywym zwierciadle opisuje historię kobiety, która, powiem kolokwialnie, ze wsi wyszła, ale wieś w niej została. Gertruda Poniatowska jest typową stereotypową mamusią, która nie pozwala synkowi nawet kichnąć bez jej pozwolenia. Zanim chłopczyk pojawił się na świecie, ona ułożyła mu całe życie, nie biorąc przy tym pod uwagę tego, że on może chcieć czegoś innego. Mama powiedziała i tak ma być. Koniec, kropka. Nie ma dyskusji. Jej mąż, Romuald, żyje w cieniu. Nie ma siły przebicia. Boi się sprzeciwić żoneczce z piekła rodem. Woli jej przytaknąć i mieć święty spokój. Całe szczęście, że syn się w niego nie wdał.

Przyznam, że jestem nieco rozczarowana tą książką. Była zabawna, ale w pewnym momencie ten wszechobecny komizm zaczął mnie nieco męczyć. O ile pierwszą połowę czytałam, zaśmiewając się do łez, o tyle druga połowa nie wywarła już na mnie takiego wrażenia. Historia stała się przewidywalna i nic nie było w stanie mnie zaskoczyć. Szkoda, liczyłam na jakiś nagły zwrot akcji.

Mimo wszystko uważam, że to dobra lektura na leniwe popołudnie. Nie da się od niej oderwać. Czytelnik chce wiedzieć, co stanie się z Poniatowskimi. Mam nadzieję, że na naszym rynku pojawi się jeszcze kiedyś powieść Magdaleny Witkiewicz. Na pewno po nią sięgnę. Jeśli do tej pory nie zapoznaliście się z jej twórczością, zachęcam do nadrobienia zaległości. Naprawdę warto.

Magdalena Witkiewicz

Moralność pani Piontek

Wydawnictwo Filia

Poznań 2015

Zobacz więcej >

Ismet Prcić "Odłamki"

Zaczynając tę recenzję, powinnam użyć słów "witajcie w piekle". Dziś chcę bowiem przenieść się z Wami na Bałkany, gdzie szaleje wojna, a ludzie giną bez ostrzeżenia i jakiegoś głębszego powodu. Umierają tylko dlatego, że wyznają inną religię niż ci, którzy doprowadzili do konfliktu zbrojnego.
Zanim rozpoczęła się wojna, Ismet żył jak inni chłopcy w jego wieku - interesował się dziewczynami i bawił się. Był jeszcze młody, miał do tego prawo. Wojna zmieniła wszystko. Ismet uciekał, by ocalić swoje życie. Kładąc się spać, nie miał pewności, że rano obudzi się cały i zdrowy. Równie dobrze w nocy bomba mogła spaść na jego schronienie. W końcu udaje mu się wyrwać z zasypanej odłamkami ojczyzny. Rozpoczyna życie emigranta, które nie zawsze było usłane różami.

Historie, które opowiada nam Ismet, są pozbawione chronologii. To odłamki, które po latach dorosły mężczyzna próbuje poskładać w całość, by móc rozliczyć się z przeszłością. Należę do osób zdecydowanie bardziej lubiących czytać opowieści, w których jest porządek zdarzeń. Odłamki jednak przypadły mi do gustu. Nie wiem, czy spodobałyby mi się tak bardzo, gdyby skonstruowano je w inny sposób. Takie wyrywki otwierają przed nami rozdartą duszę Ismeta. Poznajemy jego dzieciństwo, nastoletnie lata i dorosłość. W każdym z tych okresów zmienia się sposób, w jaki poprowadzona została narracja. Oczywiście zmienia się także główny bohater.
Nie mam prawa pamiętać tego, co działo się w latach 90. XX wieku na terenach byłej Jugosławii. Autor pokazał mi, jak wyglądały nękane przez wojnę kraje. Może i nie było tu zbyt wiele wątków dotyczących samych walk, ale dzięki niektórym opisom w mojej głowie powstał niezbyt optymistyczny obraz tamtego społeczeństwa.

Odłamki to bardzo trudna opowieść. Nie da się jej przeczytać, siedząc przy herbatce i wcinając ciasteczka. To książka, której trzeba poświęcić więcej czasu. Nie dlatego, że jest napisana koszmarnym językiem i biedny czytelnik musi po kilkanaście razy czytać jedno zdanie, by zrozumieć, co autor miał na myśli. Chodzi mi o tematykę, jaka jest w niej poruszana. Nie da się podejść bez emocji do historii o wojnie i dramacie wielu ludzi. Nad tą książką trzeba się chwilę zatrzymać, postarać się wejść w psychikę człowieka złamanego wojną, by zrozumieć, o czym właściwie są Odłamki. Będziecie przy nich płakać, śmiać się i czuć złość. Dostaniecie odłamkiem prosto w serce. Proszę Was tylko o jedno: nie poddawajcie się zbyt szybko, jeśli opowieść Ismeta będzie dla Was trudna do czytania. Dajcie mu czas, żeby się przed Wami otworzył, bądźcie dla niego wyrozumiali. On przeżył wojnę, pozwólcie mu o niej opowiedzieć.

Ismet Prcić

Odłamki

Wydawnictwo Sine Qua Non

Kraków 2015

Za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego dziękuję

Wydawnictwu Sine Qua Non

Zobacz więcej >

Konkurs z Aniołem Stróżem - wyniki

Moi Drodzy!
Jak obiecałam, podaję dziś wyniki konkursu, w którym można było wygrać książkę Grahama Mastertona Anioł Jessiki. Nie miałam wcale łatwego zadania. Poprosiłam nawet o pomoc swojego faceta, który przeczytał ze mną odpowiedzi, wskazał na faworytów, między którymi się wahałam, choć wcześniej mu o tym nie mówiłam. Kiedy wyjaśniłam mu swój dylemat, powiedział, że będę musiała rzucić monetą, czyli zadania mi nie ułatwił. W końcu jednak podjęłam decyzję. Uwierzcie mi, wahałam się dość długo i żałowałam, że nie mam więcej książek do rozdania. Niestety, zwycięzca mógł być tylko jeden.

Książkę Anioł Jessiki otrzyma ode mnie osoba, która w torebce swojego Anioła Stróża zmieści wszystko (łącznie z Narnią, a i Gandalf pewnie by tam wszedł), czyli Ania.

Gratuluję wygranej, a tym, którym się nie udało, radzę się nie przejmować. Jeszcze czeka na Was kilka konkursów, nic straconego.

Pozdrawiam

Zaczytana bez pamięci :)

Zobacz więcej >

Poniedziałki ze zbrodnią w tle: #15 Erica Spindler "W milczeniu"

Wyobraźcie sobie taką sytuację: pochodzicie z małego miasteczka, gdzie wszyscy wszystkich znają. Postanawiacie się z niego wyrwać i nie macie zamiaru do niego wrócić. W domu rodzinnym bywacie rzadko. Wasz kontakt z bliskimi jest bardzo sporadyczny. Pewnego dnia odbieracie telefon i dowiadujecie się, że Wasz ojciec popełnił samobójstwo. Wasz świat się wali, bo to przecież był człowiek, który kochał życie. Może i miał problemy, ale na pewno nie takie, żeby ze sobą skończyć. Pogrążeni w żałobie przybywacie na jego pogrzeb. Wtedy orientujecie się, że coś jest nie w porządku i Wasz ukochany tata na pewno nie odszedł z tego świata z własnej woli. Tylko jak to udowodnić?

Tak właśnie stało się w życiu Avery Chauvin, dziennikarki, która postanowiła odnaleźć szczęście z dala od rodzinnych stron. Dziewczyna nie może pogodzić się z odejściem ojca, który nie zostawił po sobie listu pożegnalnego. Podczas poszukiwania odpowiedzi na pytanie, co właściwie stało się w dniu, gdy zmarł, dociera do starych wycinków dotyczących morderstwa sprzed lat. Po co ojciec miałby trzymać te artykuły, skoro sprawa została już dawno zamknięta? Odnalezienie odpowiedzi na to pytanie nie będzie wcale takie łatwe. Avery nie ma pojęcia, że rodzinna miejscowość przestała być bezpiecznym miejscem. Nie wie, że trafiła w paszczę lwa.

Nie spotkałam się nigdy wcześniej z twórczością Eriki Spindler, ale wiem, że muszę nadrobić te zaległości. Ta opowieść jest skonstruowana w ciekawy sposób. Nie czytałam wcześniej niczego podobnego. Obraz lokalnej społeczności z jednej strony jest bardzo sielski, aż chce się tam mieszkać. Z drugiej strony jednak coś mnie w nim przerażało. Nie do końca wiedziałam co, ale wiedziałam, że taka wielka i niby kochająca się rodzina musi mieć swoje za uszami. Miała i to całkiem sporo.

Obawiałam się w pewnym momencie, że wiem, jaki ta historia będzie miała koniec. Wiele poszlak wskazywało na to, kto może być czarną owcą w stadzie. Na szczęście moje przypuszczenia nie sprawdziły się i zostałam zaskoczona. Takiego finału się nie spodziewałam.

Polubiłam Avery. Było mi jej szkoda. Z dnia na dzień została prawie całkiem sama na świecie. Jej matka zmarła wcześniej, a nie miała rodzeństwa, które mogłoby ją wesprzeć w trudnych chwilach. Niby miała przyjaciół w mieście, ale to nie to samo. Podziwiam Avery za chęć dotarcia do prawdy. Choć kobieta zaczęła podejrzewać, że może dowiedzieć się czegoś, co zburzy obraz ojca, który chciała zachować w pamięci, nie poddała się. Dziennikarski instynkt wziął nad nią górę.

Jestem ciekawa pozostałych książek tej autorki. Jeśli były równie dobre, jak W milczeniu, na pewno na długo pozostaną w mojej pamięci. O Avery na pewno szybko nie zapomnę. Jeśli jeszcze jej nie znacie, zmieńcie to. Nie będziecie tego żałowali.

Erica Spindler

W milczeniu

Wydawnictwo Mira

Warszawa 2015

Zobacz więcej >

Philip Pullman "Baśnie braci Grimm dla młodzieży i dorosłych. Bez cenzury"

Baśnie braci Grimm towarzyszyły mi od dzieciństwa. Uwielbiałam napisane przez nich historie. Moją miłością byli Muzykanci z Bremy. Zmuszałam swoją starszą siostrę, by czytała mi tę bajkę. Dopiero niedawno przyznała mi się do tego, że nienawidzi tej opowieści, bo wychodziło jej bokiem powtarzanie mi jej po raz enty. Nie moja wina, że od małego uwielbiałam zwierzęta, a zwłaszcza koty, i lubiłam o nich słuchać. Jakiś czas temu miałam okazję znów przypomnieć sobie moją ulubioną historię z dzieciństwa. Stało się to za sprawą książki Philipa Pullmana.

Mamy okazję przeczytać inną wersję baśni braci Grimm. Jak głosi napis na okładce, nieocenzurowaną. Czy to znaczy, że Kopciuszek w kostiumie z lycry biega za księciem? Niekoniecznie, choć pojawiają się w niektórych opowieściach podteksty i aluzje, które nie są przeznaczone dla dzieci, co nie znaczy, że dostajemy do ręki baśniowe porno. Nie było tu nic niesmacznego i zdrożnego. Jeśli ktoś liczył na jakieś pikantne wątki, muszę go rozczarować. Więc o co chodzi z tą wersją bez cenzury? Już mówię. Philip Pullman nieco pozmieniał niektóre bajki, uwspółcześnił język, dodał dialogi, których wcześniej nie było. Na końcu każdej z nich są dodatkowe informacje dotyczące choćby tego, skąd bracia Grimm czerpali inspirację do napisania danej baśni. 

Czy pojawiły się tu jakieś historie, które mnie zdziwiły? Tak. Byłam w szoku, gdy przeczytałam nową wersję Roszpunki. Kiedy ją przeczytałam, zapytałam mojego pana M., czy zna tę baśń. Powiedział, że tak. Zapytałam, jakie zna zakończenie. Okazało się, że oboje znamy tę samą wersję. Gdy przeczytałam mu zakończenie Philipa Pullmana, był zaskoczony. Takiej bajki na pewno nie przeczytalibyśmy naszemu dziecku na dobranoc.

Książkę czytało się szybko, ale jestem nią nieco rozczarowana. W dzieciństwie byłam zachwycona baśniami braci Grimm, o czym już wspomniałam. Philip Pullman odebrał tym opowieściom magię. Zdecydowanie bardziej wolę oryginalne wersje. One mają swój urok, przenoszą do innego świata, przypominają beztroskie dzieciństwo. To nic, że wiele rzeczy nie zostało dopowiedzianych. W tym był ich urok. Nie wiem, czy to dobry pomysł, by zabierać się za odczytywanie na nowo baśni. Może nie warto zabijać ich niezwykłej otoczki? Przyznam, że czasem po lekturze zastanawiałam się, czym kilkuletnia Zaczytana bez pamięci się tak zachwycała w tych opowieściach, bo przecież nic w nich nie ma.

Mam bardzo mieszane uczucia po tej lekturze. Czuję się tak, jakby zabrano mi coś cennego. Decyzję o tym, czy sięgniecie po tę książkę, pozostawiam Wam. Moje zdanie na ten temat już znacie. Jestem ciekawa, jakie będą Wasze odczucia.

Philip Pullman

Baśnie braci Grimm dla młodzieży i dorosłych. Bez cenzury

Wydawnictwo Albatros

Warszawa 2014

Zobacz więcej >

Julia Alvarez "Czas Motyli"

Nieczęsto zdarza mi się sięgać po książki, które opisują walkę ludzi z dyktaturą. Przeważnie jest tak, że zaczynam jakąś, ale jej nie kończę, bo nie do końca odpowiada mi sposób prowadzenia narracji. Są jednak pisarze, którzy potrafią w taki sposób opowiedzieć tę historię, że ciężko się od niej oderwać. Do takich osób należy zdecydowanie Julia Alvarez.

Dede, Patria, Minerwa i Maria Teresa - cztery siostry Mirabal - są głównymi bohaterkami powieściami. W kraju, z którego pochodziły, urosły do rangi bohaterek narodowych. Pozwólcie mi zabrać się w podróż na Dominikanę.

Są lata 40. XX wieku. Poznajemy cztery dziewczynki, które jeszcze nie wiedzą, że w przyszłości będą należały do opozycji nazywanej Las Mariposas (Motyle). Teraz są uczennicami, mają marzenia i plany. Właśnie mają zacząć naukę w szkole z internatem. Historię ich życia i tego, jak na Dominikanie zmieniała się władza, poznajemy z perspektywy każdej z nich. Opowieści kobiet uzupełniają się, co daje nam pełny obraz tych niepewnych czasów. Patria - najstarsza z sióstr pokazuje się jako odpowiedzialna matka i żona. Minerwa jest zbuntowana i nie daje się łatwo okiełznać. Maria Teresa - najmłodsza z sióstr opowiada swoją historię poprzez pamiętnik. Mam wrażenie, że nigdy nie dorosła. Jest największą marzycielką, jej wypowiedzi są nieco infantylne. Jest jeszcze Dede. W przeciwieństwie do sióstr nie uczestniczyła czynnie w działalności opozycyjnej. Jej przypadło w udziale wychowanie siostrzeńców i siostrzenic osieroconych przez zamordowane matki. Próbowała nakłonić siostry do tego, by porzuciły działania konspiracyjne. One jednak jej nie posłuchały. Teraz Dede stara się zrobić wszystko, żeby nikt nie zapomniał o Motylach.

Siostry Maribal założyły swoje rodziny i prowadziły w miarę szczęśliwe życie, dopóki do rządów nie doszedł Rafael Trujillo. Wtedy straciły majątek. Widząc to, co dzieje się w ich kraju, stanęły na czele opozycji. Były wielokrotnie aresztowane i torturowane. Tylko Dede uszła z życiem. O tym właśnie pisze Julia Alvarez. Czas Motyli to trudna opowieść o walce o wolność, trudnych wyborach i poświęceniu. Siostry Maribal były bohaterkami, nie da się temu zaprzeczyć. Podziwiam je za siłę, ale współczułam im tego, że nie zobaczyły tego, jak dorastają ich dzieci.

Po tej lekturze zaczęłam zastanawiać się, czy byłabym gotowa zrobić to samo, co one, by umożliwić moim dzieciom życie w lepszym kraju. Z jednej strony, jako matka chciałabym dla nich jak najlepiej, jednak z drugiej strony bałabym się angażować w działania opozycyjne, by nie trafić do więzienia i nie stracić życia. Kto by się wtedy nimi zajął? 

To nie jest książka na jeden wieczór. Trzeba jej poświęcić trochę więcej czasu. Czas Motyli zmusza do myślenia i nie pozwala o sobie zapomnieć. Zachęcam Was, byście także poznali niesamowite siostry Maribal. Bohaterki, które dla dobra ojczyzny poświęciły swoje życie.

Julia Alvarez

Czas Motyli

Wydawnictwo Black Publishing

Warszawa 2014

Zobacz więcej >

Sztukaterowy zawrót głowy

Kochani!
Dziś będzie wpis, jakiego jeszcze do tej pory nie było. Nigdy wcześniej nie umieszczałam tu zdjęć moich zdobyczy z portalu Sztukater. Postanowiłam jednak podzielić się z Wami ogromem mojego szczęścia.

Jestem pełna podziwu dla listonosza, który musiał wnieść tę paczkę na czwarte piętro. Nie zazdroszczę mu. To, co tu widzicie, ważyło ponad 14 kilo. Idą wakacje, a że mamy z moim mężczyzną wolne w innych terminach, musiałam zaopatrzyć się w lektury na samotnie spędzone wieczory. Przyda się także coś do czytania w autobusie. Oto, co zobaczyłam po otworzeniu pudełka:

Karton wypełniony książkami po same brzegi. Marzenie każdego mola książkowego. A tak wygląda mój zacny stos po wyjęciu (nie popadajcie w panikę, część książek czytałam jako e-booki, ale chciałam je mieć u siebie, dlatego jest ich aż tyle):

Pełnia szczęścia na jednym zdjęciu. Brakuje tylko audiobooka Śmierć w Breslau Marka Krajewskiego.

Moje najnowsze zdobycze to:

Operacja Paperclip Annie Jacobsen

Zabić Pattona Martin Dugard, Bill O'Reilly

Słynni playboye PRL Iwona Kienzler

Dwaj panowie Jan Nowicki

Ezotero. Córka wiatru Agnieszka Tomczyszyn

Ucieczki z PRL Jarosław Molenda

Rodzinne przygody Mikołajka

Kochanek carycy Piotr Owcarz

Z przyczyn naturalnych James Oswald

Ostatnie słowo Hanif Kureishi

Sam na sam ze śmiercią Nikodem Pałasz

Nimfomania, czyli traktat o szale macicznym M.D.T. De Bienville

Piękne ciało w 6 tygodni Lucy Wyndham-Read

Lato koloru wiśni Carina Bartsch

Syndrom Everreta: Ulysses Jarosław Ruszkiewicz

Lucynka, Macoszka i Ja Martin Reiner

Bajka o Raszku Ota Pavel

Tajne akta S Jurgen Roth

Fałszywy prorok Sebastian Koperski

Matki Pavol Rankov

Dziennik zdrady Emilios Somolou

Miasteczko Robert Cichowlas, Łukasz Radecki

Kompleks Boga Piotr Rozmus

Przebaczenie Lawrence Osborne

Ziarna czasu Artur K. Dormann

Pozdrowienia z Korei Kim Suki 

Biorę sobie ciebie Eliza Kennedy

Smok jego królewskiej mości Naomi Novik

Warszawskie autobusy. Najpiękniejsze fotografie Włodzimierz Winek

Odnaleziony Harlan Coben

Słowa pamięci Rowan Coleman

Małżeństwo aranżowane Nell Freundenberger

Ktoś coś czytał? Poleca? Może chcecie o jakiejś książce poczytać już na dniach? Czekam na opinie :)

Zobacz więcej >

Lawrence Hill "Aminata. Siła miłości"

Wiem, że w zapowiedziach jest zupełnie inna książka, ale dzisiaj skończyłam czytać Aminatę i to wrażeniami z niej chciałabym się z Wami podzielić.

Afryka to kontynent, który już chyba zawsze będzie mnie zarówno fascynował, jak i przerażał. Z jednej strony podziwiam to, że tam są jeszcze miejsca, w których życie biegnie tak, jak wiele lat temu. Z drugiej strony przerażają mnie niektóre obrzędy praktykowane w niektórych państwach. Mam na myśli chociażby obrzezanie kobiet. Ta książka porusza jednak inny problem. Pozwólcie mi zabrać się w podróż do 1745 roku.

Wtedy urodziła się narratorka tej powieści, Aminata Diallo. Dziewczynka miała szczęśliwe dzieciństwo. To zmieniło się, gdy skończyła 11 lat. Straciła oboje rodziców i została porwana przez brytyjskich handlarzy niewolników. Udało jej się przeżyć przeżyć podróż przez Atlantyk. Wielu jej współtowarzyszy niedoli nie miało takiego szczęścia. Aminata nigdy nie pogodziła się z tym, że urodziła się jako wolny człowiek i teraz przyszło jej żyć w niewoli. Kiedy zdarza jej się sposobność do ucieczki, wyrusza w długą podróż do domu.

To jedna z tych książek, po przeczytaniu których zapada cisza. Czytelnik zaczyna rozmyślać nad losami bohaterów. Zostali uznani za gorszych, za przedmioty, którymi można handlować tylko dlatego, że mieli inny kolor skóry, żyli na obcym lądzie i nie byli wykształceni. Czy to powód, by zrobić z kogoś niewolnika i pozbawić go godności? Nie sądzę.

Lawrence Hill przyznaje, że ta historia jest wytworem jego wyobraźni, jednak przedstawił ją w bardzo wiarygodny sposób. Podejrzewam, że kiedyś takich kobiet, jak Aminata była wiele. Podczas tej lektury po moich policzkach nieraz spływały łzy. Było mi żal tych niewolników. Obserwowanie tego, jak wielu z nich popadło w obłęd, było dla mnie bardzo trudne. Kiedy myślałam o tym, że taki proceder był dawniej czymś normalnym, czułam obrzydzenie do bogatych, białych ludzi, którzy kupowali sobie mieszkańców z Afryki, by ci prowadzili im domy. Nie zawsze ich przy tym dobrze traktowali.

Można powiedzieć, że Aminata miała szczęście w nieszczęściu. Jedni z jej właściciele nauczyli ją czytać, pisać i liczyć. To było jej przepustką do wolności. Pokochałam całym sercem tę kobietę. Podziwiałam siłę, jaka w niej drzemała. Nie wiem, czy byłabym w stanie przyjąć na siebie taki ciężar. Aminata straciła nie tylko wolność i rodziców. Odebrano jej dzieci, a przewrotny los sprawił, że nie dane jej było dzielić życie z tym, którego kochała najbardziej.

To piękna i wzruszająca historia o niezwykłej kobiecie, która miała nadzieję, wierzyła i kochała, choć już dawno powinna się poddać i modlić o śmierć. Ta opowieść przemyca w sobie fakty pod przykrywką wciągającej narracji. Nie da się przejść obok Aminaty. Siły miłości obojętnie. To książka, która nie kończy się po odłożeniu jej na półkę. Gorąco polecam.

Lawrence Hill

Aminata. Siła miłości

Wydawnictwo Black Publishing

Warszawa 2015

Zobacz więcej >

Poniedziałki ze zbrodnią w tle: #14 Tess Gerritsen "Dawca"

Musicie mi to wybaczyć, ale mam niesamowitą słabość do Tess Gerritsen i co pewien czas w poniedziałki będę Was maltretować jej twórczością. Co prawda Dawca nie był pierwszą powieścią tej autorki, którą przeczytałam, ale właśnie od niej postanowiłam zacząć.

Przeszczepy organów - to temat dość kontrowersyjny. Czasem nie do końca jasna jest procedura pobrania tkanek do przeszczepu. Niektórzy ludzie boją się podpisywać oświadczenia woli. Obawiają się tego, że mogą nie zostać uratowani w razie wypadku. Organów jest w końcu mało, a czekających na przeszczep zdecydowanie więcej. O tym właśnie jest ta książka. Jakow to dziecko ulicy, które od dawna żyje poza prawem. Wydaje się, że w końcu uśmiechnęło się do niego szczęście. Pojawiają się ludzie, którzy chcą zabrać go do Ameryki. Wszystko jest tak idealne, że aż trudno w to uwierzyć. Czy Nadia i Gregor faktycznie chcą dobra chłopca i jego kolegów, czy może mają w tym jakiś ukryty cel? Co stanie się z Abby, lekarką, która zaczyna zadawać zbyt dużo pytań po tym, jak jej przełożona traci pracę? Do czego może posunąć się lekarz, by uratować umierającego pacjenta? Na te wszystkie pytania odpowie Wam lektura Dawcy, który sprawił, że kariera Tess Gerritsen nabrała tempa.

Tę książkę czytałam dawno temu, kiedy jeszcze mieszkałam sama. Uwierzcie mi, działała na moją psychikę. Po jej lekturze bałam się spać. To nie jest książka o wróżkach i smokach. To historia o handlu narządami. Nielegalnym procederze, który niestety zdarza się w naszych czasach. Słyszy się przecież o tym, że ludzie budzili się bez nerek. Znam też historie o polowaniu na samotnych ludzi, których nikt nie będzie szukał.

Tess Gerritsen jest mistrzynią w swoim gatunku. Jej thrillery medyczne nie mają sobie równych. Co prawda wiele wątków kręci się wokół medycyny, jednak słownictwo, jakim posługuje się autorka, jest zrozumiałe. Każdy może sięgnąć po tę książkę i na pewno będzie wiedział, o czym mowa.

Przy tej książce nie sposób się nudzić. Napięcie, zbudowane na początku opowieści, nie opada nawet na moment. Nie sposób oderwać się od lektury ani przewidzieć tego, co za chwilę będzie się działo. Takie historie uwielbiam. Bohaterowie są wyraźnie zarysowani, nie sposób ich pomylić z kimś innym, wszystkie wątki są dopracowane do perfekcji.

Przypadł mi do gustu wątek rosyjskich dzieci ulicy. Co prawda domyślałam się, po co zostały one wprowadzone do powieści, ale to nie zmienia faktu, że akcja przybrała taki obrót, jakiego się nie spodziewałam.

Tess Gerritsen pokazuje, do czego zdolni są bogaci ludzie. Oni nie mają skrupułów. Mają za to miliony na koncie i wydaje im się, że wszystko mogą kupić. Ten wątek także przypadł mi do gustu. Nie przypominam sobie innej książki, która by o tym mówiła, jednak jeśli Wy taką kojarzycie, podzielcie się jej tytułem w komentarzu.

Jeśli są tu jacyś miłośnicy thrillerów medycznych - polecam im tę książkę. To bardzo dobry wybór, którego na pewno nikt nie będzie żałował. Ostrzegam tylko, że ta powieść działa na psychikę. Nie radzę jej czytać późną nocą lub gdy w domu nie ma nikogo.

Tess Gerritsen

Dawca

Wydawnictwo Albatros

Warszawa 2013

Zobacz więcej >